ปลายเดือนเมษายนที่นครมั่ว อากาศเริ่มมีความเป็นฤดูร้อนจางๆ แล้ว
ห้องประชุมใหญ่ชั้นสองของบริษัทถังเหรินถูกจัดใหม่ มีป้ายตั้งไว้หน้าประตู: "เมื่อฉันวิ่งไปหาเธอ สถานที่คัดตัวนักแสดง"
ทางเดินเต็มไปด้วยผู้คน
มีทั้งหน้าใหม่ที่มากับผู้จัดการส่วนตัวหรือผู้ช่วย และใบหน้าอ่อนวัยที่ถือเรซูเม่รออยู่อย่างกระวนกระวาย
ซูเหยียนเดินเลาะมาจากอีกด้านของทางเดิน เกือบแทรกตัวเข้าไปไม่ได้
ในห้องประชุม หลังโต๊ะยาวมีคนนั่งอยู่แล้วหลายคน
หัวหน้าฝ่ายอำนวยการ ผู้กำกับคัดตัวอาจารย์เจ้า และผู้กำกับซีรีส์เรื่องนี้ที่ประธานไช่เลือกไว้ หลินอวี้เฟิน
หลินอวี้เฟิน มาจากเกาะฮ่องกง อายุสี่สิบต้นๆ
ผมสั้นระดับหู ดูคล่องแคล่ว กำลังก้มหน้ากลับไปกลับมาดูโปรไฟล์นักแสดงในมือ สีหน้าเรียบเฉย
"ผู้กำกับหลิน ผู้อำนวยการหวัง ผู้กำกับเจ้า..."
ซูเหยียนทักทาย แล้วไปนั่งที่มุมห้อง
หลินอวี้เฟินเงยหน้ามองเขา พยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วก็กลับไปดูเอกสารต่อ
เก้าโมงตรง เริ่มคัดตัว
เจ้าหน้าที่เปิดประตูให้คนเข้ามา
รอบละห้าคน ล้วนมาคัดตัวบทบาทฉากหลังอย่าง "เพื่อนร่วมชั้น"
บทไม่มาก บางคนมีแค่หนึ่งถึงสองประโยค แต่คนที่มาคัดตัวก็ยังเบียดเสียดกันจนแทบแตก
ผู้กำกับเจ้าให้คนแสดงสดเป็นฉากสั้นๆ เป็นครั้งคราว เช่น "เม้าท์มอยช่วงพักเรียน" หรือ "ส่งโน้ต"
ซูเหยียนแทบไม่ได้พูดอะไรตลอดทั้งวัน
มีก็แต่ตอนที่คนอื่นถามว่า "พี่ซูว่ายังไง?" ถึงจะตอบสั้นๆ ว่า "โอเค" หรือ "ประมาณนั้น"
มีอยู่ครั้งเดียวที่ผู้ชายคนหนึ่งเล่น "นักกีฬา" กลายเป็น "คนป่วยทางอารมณ์" เขาถึงได้พูดว่า "...ไม่ค่อยเหมาะ"
ครึ่งวันเช้าผ่านไป คัดตัวมาไม่ต่ำกว่าห้าสิบคน สุดท้ายที่เข้าตา นับด้วยสองมือได้
พักเที่ยง ซูเหยียนตามเจ้าหน้าที่ไปกินข้าวที่โรงอาหาร
ระหว่างทางได้ยินนักแสดงหน้าใหม่สองคนที่เพิ่งคัดตัวเสร็จถอนหายใจอยู่ที่มุมทางเดิน: