ซูเหยียนเดินเข้าออฟฟิศเสิ่นชิงฉือ ตอนที่เสิ่นชิงฉือกำลังนั่งขมวดคิ้วจ้องจอคอมพิวเตอร์อยู่
นางเห็นซูเหยียน ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาทันที: "โอ้ย ทำใจเย็นได้เนาะ ฉันนึกว่านายจะวิ่งกลับมาหน้าตึง ๆ แล้วก็โวยวายจะขอออกมาชี้แจงซะอีก"
"จะชี้แจงอะไรล่ะ ใครเขาจะพูดก็พูดไปสิ ผมก็ไม่ได้ขาดอะไร" ซูเหยียนดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งเฉียง ๆ ตรงหน้า
"โพสต์นั้นนายดูจบหรือยัง?"
"ดูจบแล้ว"
"รู้สึกยังไงบ้าง?"
ซูเหยียนตอบตามตรง: "เขียนออกมาได้เป็นตรรกะดี ถ้าไม่ใช่คนในเรื่องเอง ผมก็อาจจะเชื่อไปแล้ว"
"นายก็ว่าตรงไปตรงมาดีนี่นา"
เสิ่นชิงฉือหมุนปากกาในมือ แล้วเก็บรอยยิ้มลง เอ่ยอย่างจริงจัง: "ยอดวิวโพสต์นั้นมันพุ่งสูงขึ้นมาแบบผิดปกติ แน่นอนว่าด้านหลังต้องมีมือใครมือมันในวงการเดียวกันช่วยกันปั่นอยู่"
"เก่งนี่ซูเหยียน เพื่อนร่วมวงการเขายอมรับในศักยภาพนายมาก... นายยังไม่ได้จะปังเต็มตัวเลยนะ กลับมีบางคนจับตามองนายเป็นภัยคุกคามแล้ว"
ซูเหยียนไม่พูดอะไร
"แต่ก็ดีที่นายก่อนหน้านี้ทำตัวเงียบ ๆ ไว้ ช่วงที่ 'ผู้ไล่ตามแสง' กำลังฮอตที่สุด ประธานไช่อยากให้นายออกสื่อ ไปออกรายการวาไรตี้ นายก็ดันไม่ยอมไปเท่านั้นแหละ"
"'จอมทัพตระกูลหยาง' ถ่ายทำเสร็จแล้วนายก็ยังไม่ยอมอีก ตอนนี้คนอื่นเขาจะใส่ร้ายนาย ก็ยังหาจุดโจมตีเพิ่มไม่ได้อีก ถ้าตอนนั้นนายออกหน้าม้าโผล่หน้ากล้องจริง ๆ ตอนนี้กระแสสังคมมันจะย้อนกลับมา เรื่องมันคงไม่ง่ายแค่นี้หรอก"