หลิวซือซือรู้สึกว่าตัวเองไม่ปกติ
ตามความเข้าใจของเธอที่มีต่อซูเหยียน ไอ้คนนั่นคงหมายถึงคำว่า "ตอบแทน" ในข้อความเมื่อคืนตามตัวอักษร สงสัยจะเลี้ยงข้าวดีๆ สักหลายมื้อ หรือไม่ก็ช่วยเธอหาบทบาทอะไรสักอย่าง
แต่จิตใจเธอกลับลอยล่องไปอย่างบอกไม่ถูก ย่างก้าวเบาเหมือนเดินบนปุยฝ้าย
น้ำเสียงก็เผลออ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ละเมียดละไม
"ซือซือ เป็นอะไรหรือเปล่า"
ตอนบ่าย หยวนหงที่เพิ่งรีบกลับมาจากบ้านถึงกองถ่ายเดินเข้ามาหา สีหน้าเป็นห่วงเป็นใย "เสียงแปลกๆ ไปหมด อยากได้น้ำเชื่อมไป่ป้าป๋าไหม? ฉันมีนะ"
หลิวซือซือเกือบชกเขาเข้าสักที
ยิ้มฝืดๆ ออกมา: "พี่หยวน ฉัน สบาย มาก"
"เหรอ? แล้วทำไมพูดเสียงเบาเหมือนยุงงี้อะ..." หยวนหงเกาหัว
"หยวนหง!" หลิวซือซือกัดฟัน
พอดีซูเหยียนเดินถือแก้วน้ำโผล่มา ได้ยินเข้าก็ขำ: "ซือซือ ถูกรางวัลที่หนึ่งหรือไง อารมณ์ดีขนาดนี้"
หลิวซือซือกลอกตา
พวกผู้ชายตรงๆ พวกนี้...เอาไปเลยจริงๆ
ทั้งขำทั้งโมโห
นัยน์ตาหมุนไปหมุนมา เธอจงใจพูด: "ใช่สิ ถูกรางวัล จะแบ่งให้หน่อยไหมล่ะ"
ตาของซูเหยียนสว่างวาบทันที: "ดีเลย! เจอแล้วต้องมีส่วน! แบ่งฉันครึ่งหนึ่ง ฉันจะไปซื้อมอเตอร์ไซค์คันเล็กๆ ไว้ขี่มาส่งเธอที่กองถ่าย สะดวกดีออก"
หลิวซือซือหัวเราะ "พรวด" ออกมา
"บ้าน่า!" เธอยื่นมือไปจี้ไหล่ซูเหยียน "ทั้งวันไม่เคยมีทีท่าเป็นผู้ใหญ่เลย"
เว้นไปครู่หนึ่ง เธอเอียงคอมองซูเหยียน น้ำเสียงเริ่มอ่อนลง: "วันนี้...ไม่คุยบทละครแล้วเหรอ"
"คุยสิ ต้องคุยสิ!" ซูเหยียนรับคำทันที
หลิวซือซือรีบยกมือทำท่า "หยุด": "รีบอะไรกัน ถ่ายฉากก่อน ไว้ว่างแล้วค่อยว่ากัน"
"โอเค!"
...
ในความคิดของหลินอวี้เฟิน เรื่อง "เมื่อฉัน" ซีรีส์วัยเรียน 24 ตอน ประธานเฉินให้แผนไว้ถ่าย 40 วัน
แต่จริงๆ แล้ว เธอคิดว่ายังไงก็ต้องใช้เวลาประมาณ 50 วัน
เพราะฉากโรงเรียนถึงแม้จะดูง่าย แต่พอเป็นฉากที่มีคนเยอะๆ นักแสดงคนนึงพลาด ก็ลากเอาเพื่อนนักแสดงหลายฉากพังไปด้วย ถ่ายไปมาก็เสียเวลาง่ายๆ