ซูเหยียนตื่นขึ้นมาเมื่อพระอาทิตย์ขึ้นถึงกลางฟ้าแล้ว
เมื่อคืนงานเลี้ยงฉลองปิดกล้องจบลงดึกมาก ดื่มไปไม่น้อย แต่เขาไม่ได้เมา เนื่องจากค่าสถานะร่างกายเต็มขั้น ความสามารถในการดื่มของเขาก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน
ตื่นสายขนาดนี้ไม่ได้มาจากอาการเมาค้าง แต่เป็นเพราะนอนดึกเกินไป
เมื่อคืนกลับมาที่โรงแรม นอนอยู่บนเตียง สมองของเขาเหมือนเปิดหนังทบทวนประสบการณ์สองปีนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เปิดใช้[ไร้จิตฟุ้งซ่าน]วิเคราะห์อย่างจริงจังว่าคำแนะนำของหลิวจางมู่เชื่อถือได้แค่ไหน
คำตอบสุดท้าย: โอกาสเข้ากองถ่ายสำเร็จมีน้อยมาก
แล้วความตื่นเต้นนั้นก็ค่อยๆ จางหายไป ความหวังเล็กๆ ที่จะได้ร่วมงานกับราชานักบู๊แล้วได้รับความชื่นชมแล้วก้าวกระโดดก็จางหายไปด้วย
ยังไงก็ต้องพึ่งตัวเอง เขาเองก็พึ่งได้
“พอเก็บทุนได้มากพอที่จะทิ้งการ์ดเด็ดเรื่อง ‘แฝงตัว’ ออกมาก็คงเปิดสถานการณ์ได้เต็มที่แล้วใช่ไหม?”
ซูเหยียนคิดในใจ บทนี้ถือไว้ในมือนานมากแล้ว แต่เขาไม่มีเงินที่จะเริ่มต้น
สองปีนี้เขาใช้เงินน้อยมาก แต่เพราะขาดชื่อเสียงที่แท้จริงและมั่นคง รายได้ก็เข้ามาช้า ถึงตอนนี้มีเงินเก็บเกินสามแสนเล็กน้อย
สำหรับหนุ่มอายุสิบเก้าธรรมดาๆ คนหนึ่ง นี่คือเงินก้อนใหญ่ที่อวดได้ทุกที่อย่างไม่ต้องสงสัย แต่จะเอาไปพัฒนาโปรเจกต์อย่าง ‘แฝงตัว’ ก็เหมือนใช้ไม้จิ้มฟันคนหม้อใหญ่
ส่วนจะขายทิ้ง? ขายไม่มีทางขาย การจัดอันดับระบบระดับดับเบิลเอส+ ทำออกมาแล้วคือชื่อเสียงและเงินทองที่จินตนาการได้