ปลายเดือนสิงหาคม การถ่ายทำ《เซียนกระบี่ 3》เข้าสู่ช่วงท้าย
วันนี้เป็นฉากอำลาของซูฉางชิงและจื่อเสวียน
ซูเหยียนสวมชุดนักรบสีน้ำตาลขาว ยืนอยู่ริม"ทะเลสาบ" ส่วนถังเหยียนสวมชุดสีม่วงหรูหรา ยืนอยู่ตรงข้ามเขา
ทั้งคู่ไม่พูดอะไร เสียงกระดานสเลทเคาะเบา ๆ
ถังเหยียนเงยหน้า น้ำตาคลอเบ้า แต่ไม่ร่วง
เธอยื่นใบบัวให้ซูเหยียนอย่างช้า ๆ
ซูเหยียนรับมา จ้องใบไม้นั้น ขยับลูกกระเดือก
แล้วทั้งคู่ก็ยกแก้วขึ้นพร้อมกัน เงยหน้าดื่มพร้อมกัน ถังเหยียนใช้แขนเสื้อปิดมุมปาก พอวางมือลง ใบบัวของทั้งคู่ก็ว่างเปล่า
สบตากันครู่หนึ่ง
ซูเหยียนยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก ถังเหยียนก็ยิ้ม แต่ดูแล้วเจ็บปวดยิ่งกว่าร้องไห้
ต่างคนต่างหันหลัง
หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว
กล้องจับไปที่ถังเหยียน เดินไป ๆ จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลอาบหน้า ที่แท้ "น้ำลืมใจ" เมื่อครู่ ถูกเธอเทลงพื้นโดยใช้แขนเสื้อบังไว้
ฝั่งซูเหยียนเดินออกไปสิบก้าว จู่ ๆ ก็ชูสองนิ้วจรดลำคอ
"น้ำลืมใจ" ที่กลืนไม่ลง พุ่งออกจากปาก กระแทกพื้น
เขาเซถอยครึ่งก้าว เอามือปิดปาก กลั้นเสียงสะอื้นกลับเข้าไปในอก แต่ขอบตาก็แดงก่ำชัดเจน
"คัท..."
หลี่กั๋วลี่ผู้กำกับตะโกน แล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "ผ่าน! อย่าเพิ่งขยับ ถ่ายเทคเพิ่มอีกหนึ่ง"
ถ่ายเสร็จอีกหนึ่งเทค กองถ่ายถึงได้กลับมามีชีวิตชีวา
ถังเหยียนวิ่งกลับมาจากที่ไกล ตายังแดง ๆ แต่ใบหน้ากลับยิ้ม "ซูเหยียน เมื่อกี้การแสดงสายตาของนายทรงพลังมาก! ฉันยังกลัวว่าจะรับไม่ไหว!"
ซูเหยียนเช็ดหน้า ยิ้มกว้าง "การแสดงฉากร้องไห้ของเธอต่างหากที่เจ๋ง ฉันดูแล้วแทบกลั้นไม่ไหว"
ทั้งคู่ชมกันไปชมกันมาอยู่สองสามประโยค แล้วแยกย้ายไปพักผ่อน
ยืนอยู่ข้างจอมอนิเตอร์ หลิวซือซือตาก็แดงเล็กน้อย
เนื้อเรื่องช่างโหดร้ายเหลือเกิน ซูฉางชิงกับจื่อเสวียนรักกันชัด ๆ แต่ต้องแกล้งทำเป็นลืมอีกฝ่าย ฉากดื่มน้ำลืมใจทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดในใจ