วันที่หลิวซือซือปิดกล้อง กองถ่ายก็เหมือนกับทุกวันไม่มีอะไรต่าง
ฉากสุดท้ายถ่ายเสร็จ ผู้กำกับหลี่กั๋วลี่ตะโกนว่า "คัต" แล้วถอนหายใจยาว: "ผ่าน! ยินดีด้วยซือซือ ปิดกล้อง!"
เสียงปรบมือดังกระจัดกระจายไปทั่วกองถ่าย หลายวันมานี้ถ่ายทำกันแบบไม่รู้วันรู้คืน ทุกคนเหนื่อยแทบหมดแรง แม้แต่จะปรบมือยังไม่มีเรี่ยวแรง
หลิวซือซือยังสวมชุดเดรสสีขาวพลิ้วไหว
เธอเดินไปที่จอมอนิเตอร์เพื่อดูรีเพลย์ ยืนยันว่าไม่มีปัญหา แล้วจึงยิ้มออกมาด้วยความเหนื่อยล้า
ซูเหยียนเดินเข้ามา ยื่นขวดน้ำแร่ที่เปิดฝาให้เธอ: "ยินดีด้วยครับ ครูหลิว จบบทบาทอีกหนึ่งตัวแล้ว"
รับน้ำมาดื่มอึกใหญ่ หลิวซือซือเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง แววตาเป็นประกายสดใสขึ้น: "ขอบคุณครูซูที่แนะนำ"
ผู้หญิงคนนี้ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาทุ่มเทสุดตัวจริง ๆ ทั้งออกโปรโมทละคร "จอมทัพตระกูลหยาง" ทั้งรีบถ่าย "เลี่ยวจาย" ยังต้องรับมือกับข่าวซุบซิบที่ผุดขึ้นมาเป็นระยะ ๆ หมุนเวียนแบบนี้มาครึ่งปีแล้ว
"เครื่องบินเท่าไหร่?"
"หนึ่งทุ่มครึ่ง"
"รีบจัง?"
"นัดกับคุณเฉินไว้แล้ว กลับปักกิ่งตรงไป พรุ่งนี้เช้าต้องไปรายงานตัวที่โรงเรียน"
"ที่มหาวิทยาลัยนาฏศิลป์ปักกิ่งยังมีเรื่องเอกสารจบการศึกษาที่ต้องจัดการ ตอนถ่าย "เมื่อฉัน" ช่วงครึ่งหลังก็ควรจะจัดการได้แล้ว แต่เลื่อนมาจนถึงตอนนี้"
หยุดไปครู่หนึ่ง หลิวซือซือก็หัวเราะขึ้นมา: "อาจารย์ที่ปรึกษาเพิ่งส่งข้อความมาทวงเมื่อสองวันก่อน ว่าถ้ายังไม่จัดการอีกก็ไม่ต้องเรียนจบแล้ว"
มองดูดวงตาที่มีรอยแดงก่ำของเธอ ซูเหยียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง: "ให้ผมไปส่งไหม?"