เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงหัวเราะและความสุข
28 มกราคม 2549 วันส่งท้ายปีเก่าตามปฏิทินจันทรคติ
กองถ่ายได้เลิกงานเร็วเป็นพิเศษในบ่ายห้าโมง
ผู้กำกับใหญ่หลี่กั๋วลี่สั่งให้โรงอาหารเพิ่มกับข้าวจานเด็ดหลายอย่าง และเรียกทุกคนที่อยู่กองถ่ายมากินข้าวเย็นส่งท้ายปีก่อนกำหนดด้วยกัน
ระหว่างมื้ออาหารก็กล่าวคำอวยพรอันเป็นมงคล และแจกซองแดงเล็กๆ ให้ทุกคน ถือเป็นน้ำใจช่วงเทศกาล
แต่ยังไงก็เทียบกับการได้อยู่กับครอบครัวที่บ้านไม่ได้ อาหารมื้อนั้นจึงกินกันอย่างรีบเร่ง ยังไม่ทันสองทุ่มก็แยกย้าย
ในห้อง ซูเหยียนถือกล่องกำมะหยี่อยู่ในมือ
นอกหน้าต่างมีดอกไม้ไฟระเบิดขึ้นประปราย ส่องแสงวาบในท้องฟ้ายามค่ำคืน
ในหัวนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาเดียวกันเมื่อปีก่อน ที่สตูดิโอถ่ายทำเซียงซาน ใต้แสงไฟสลัว มีเม็ดหิมะโปรยปราย และเงาร่างหนึ่งที่สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีขาว ขอบหมวกมีขนฟู
“ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว…”
เขาพึมพำเบาๆ แล้วส่ายหน้า ปัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นทิ้งไป
ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ นั่นคือการมอบของขวัญให้หลิวซือซือ
ยิ่งให้ของแพง ก็ยิ่งได้เงินคืนมากขึ้น
ความคิดนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนอยู่กองถ่ายอินทรีเทพแล้ว
แต่ตอนนั้นมีหลิวเสี่ยวลี่คอยขวางไว้ อีกทั้งสถานะของเขากับหลิวอี้เฟยก็ไม่เท่าเทียมกัน การส่งของขวัญกะทันหันมันดูแปลกเกินไป และอีกฝ่ายก็มีโอกาสสูงที่จะไม่รับ