หลิวซือซือไม่สนใจซูเหยียนมาหลายวันแล้ว
ตั้งแต่คืนวันส่งท้ายปีเก่าที่เขาส่งสร้อยคอให้ แล้วยิ้มกว้างหันหลังวิ่งกลับไปเล่นเกม เธอก็รู้สึกว่าสมองของผู้ชายคนนี้มีปัญหาอะไรสักอย่าง
"บ้า!"
ทุกครั้งที่เห็นซูเหยียนอยู่ไกลๆ ในกองถ่าย หลิวซือซือก็จะแอบด่าในใจ
เธอไม่ได้โกรธอะไรมากมาย แค่รู้สึก... อึดอัดใจ
เหมือนกลั้นหายใจไว้ตั้งนาน แต่พบว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจจะรับไม้ต่อเลย
หลังจากนั้นไม่กี่วันตอนถ่ายฉากประกบ หลิวซือซือจัดการสีหน้าได้ดีเป็นพิเศษ จะอ่อนโยนก็อ่อนโยน จะเป็นห่วงก็เป็นห่วง แต่พอเลนส์กล้องขยับออกไป ก็เปลี่ยนกลับเป็นสีหน้าเย็นชาแบบ "อย่ามายุ่งกับฉัน" ทันที
ซูเหยียนรู้สึกได้แน่นอน
เขาลูบจมูก รู้สึกผิดจริงๆ
วันนั้นตื่นเต้นเกินไปจริงๆ เงินสด 9999 บวกกับสคริปต์ระดับดับเบิลเอสพลัส ใครเจอแบบนั้นก็ต้องบ้าดีเดือดกันทั้งนั้น
พอดีใจ ก็ลืม "พิธีกรรม" ที่ควรมีเวลามอบของขวัญจนหมดสิ้น
"เหล่าซู นายไปทำอะไรให้ซือซือโกรธอีกแล้ว?"
ตอนพักเบรค ยวนหงเดินเข้ามาทำหน้าตาหยอกล้อ: "ดูสายตาที่หล่อนมองนายสิ เหมือนมองขยะข้างถนนเลย"
"...เข้าใจผิดกันทั้งนั้นแหละ" ซูเหยียนหน้ามีสีผิดๆ
"พอเถอะนาย"
ยวนหงหัวเราะคิก: "ไม่ต้องเดา ก็รู้ว่านายต้องทำอะไรขาดสติไปอีกตามเคย"
ซูเหยียนเถียงไม่ได้จริงๆ
บ่ายวันนั้นถ่ายฉากเผชิญหน้ากันบนกำแพงเมืองเสร็จ กองถ่ายก็แจกข้าวกล่อง
หลิวซือซือถือข้าวกล่องเดินไปหามุมที่หลบลมได้นั่งลง
กินไปได้ไม่กี่คำ ก็ได้ยินพวกทีมงานกองถ่ายกับเด็กๆ ชุดไฟรวมตัวกันอยู่ใกล้ๆ ชี้ไปที่หนังสือพิมพ์แล้วพูดคุยกันจ้อกแจ้ก
"เฮ้ พวกนายเห็นยัง? 《แผนลับ》ดังมากช่วงนี้ สถานีโทรทัศน์หลายช่องกำลังฉายอยู่"
"ดูแล้วๆ! พ่อแม่ฉันดูทีวีติดกันทุกวัน บอกว่าอาปิงคนนั้นสุดยอด..."
"เฉินชู่ที่เล่นเป็นหวงอีอีก็เจ๋ง กิริยาท่าทางนั่น ฮี่ๆ..."