อยู่ในกองถ่ายนานๆ นักแสดงเป็นม้าหรือเป็นลาก็รู้ได้ภายในสามวันหลังเปิดกล้อง
บางคนท่องบทได้อย่างคล่องแคล่ว แต่พอมายืนหน้ากล้องกลับทำสีหน้าวุ่นวายไปหมด ราวกับกลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าเขากำลังแสดงอารมณ์
บางคนซ้อมสีหน้ากระจกแปดร้อยรอบ แต่พอแสดงออกมากลับเป็นหน้าไม้แข็งทื่อ ไม่มีอะไรสะเทือนใจ ผู้ชมยังไม่รู้เลยว่าเขากำลังแสดงอะไร
หลิวซือซือเป็นประเภทที่สาม
ไม่มีความมั่นใจ ระมัดระวังเกินไป
ทำมากไปก็กลัวจะดูโอเวอร์ แสดงน้อยไปก็กลัวจะไม่มีอารมณ์
ก่อนหน้านี้ "หลัวชื่อนี่" และ "ซูไซ่ไซ่" มีระดับความยากในการแสดงไม่มาก และในพื้นฐานนิสัยก็มีความคล้ายคลึงกับเธออยู่บ้าง เรียกได้ว่าเป็นการแสดงจากตัวจริงในระดับหนึ่ง
ดังนั้นหลิวซือซือจึงแสดงได้สบายๆ ไม่หลุดจากบทบาท
แต่ลู่หยวนไม่เหมือนกัน เรียกได้ว่าเป็นคนละคนกับหลิวซือซือโดยสิ้นเชิง
หลินอวี้เฟินตอนเลิกงานเมื่อวานยังบ่นกับซูเหยียนว่า "เรื่องนี้อาจจะยากหน่อย ด้วยฝีมือการแสดงของซือซือ การจะรับบทลู่หยวนได้ยังถือว่าอ่อนไปเล็กน้อย"
แต่เช้าวันนี้ ที่ฉากเดิม บทเดิม
หลิวซือซือยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มบางเบามาก แต่แววตาในดวงตากลับหนักอึ้งราวกับน้ำในบ่อ
มีความหวัง มีความเหนื่อยล้า และมีการปลดปลงยอมรับความจริง
ทุกอย่างถูกกดไว้ใต้รอยยิ้มบางๆ นั้น ไม่ได้แผ่ออกมา แต่คนที่มองกลับรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันใด
หลินอวี้เฟินอึ้งไปหลายวินาทีกว่าจะตะโกน "คัท"