หลิวยุนหลงตกลงรวดเร็วกว่าที่ซูเหยียนคิดไว้
สายโทรไป หานจงเหยาทำได้แค่พูดโครงเรื่อง "แฝงตัว" ไปคร่าว ๆ อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาทันทีว่า "ส่งบทมาให้ดูหน่อย"
สองวันต่อมา สายโทรกลับมาที่เบอร์ส่วนตัวของซูเหยียน
"บทนี้ไปเอามาจากไหน เข้มข้นกว่า 'แผนลับ' ตัวละครสมจริงกว่า จังหวะก็กระชับกว่า" เสียงของหลิวยุนหลงดังมาจากปลายสาย ยังเป็นน้ำเสียงเรียบ ๆ ไม่รีบร้อนเหมือนเดิม
แต่ซูเหยียนได้ยินความสนใจที่แทบกลั้นไม่อยู่ในนั้น
"ซื้อมา ดัดแปลงจากเรื่องสั้นของหลงอี ซุกไว้เกือบสามปีแล้ว"
หลิวยุนหลงหัวเราะ "แกนี่สารพัดประโยชน์จริง ๆ บทก็แก เงินทุนก็แก... จะให้ฉันเป็นลูกน้องแกเหรอ?"
ซูเหยียนหัวเราะ "ผู้กำกับหลิว พูดแบบนี้ได้ไง ผมจะกล้าให้ท่านเป็นลูกน้องเหรอ เชิญท่านมาคุมหางเสือต่างหาก ผมแค่เป็นคนหาเรือให้"
หยุดหัวเราะ หลิวยุนหลงพูดเงื่อนไขตรง ๆ
"ข้อสอง ฉันต้องเห็นกับตาว่าแกเล่นบทหยูเจ๋อเฉิงได้ไหม บทนี้สำคัญมาก ฉันพอจะกวาดตาไปเห็นละครโรแมนติกของแกมาบ้าง ฝีมือการแสดงก็ใช้ได้ แต่กับหยูเจ๋อเฉิงไม่ใช่คนแบบเดียวกัน"
ซูเหยียนพยักหน้า "สมควรแล้ว"
"ข้อสอง นักแสดงสมทบ ฉันต้องมีส่วนร่วม ถ้าเรื่องนี้พังเพราะนักแสดงสมทบ มันน่าเสียดาย"
ซูเหยียนฟังจบ เกือบหัวเราะออกมา เขากลัวว่าเขาในฐานะคนทุนจะยัดคนเข้าหรือไง?
แต่สตูดิโอของเขาเพิ่งเปิด มีนักแสดงแค่เขาคนเดียว อยากยัดก็ไม่มีให้ยัด