ซูเหยียนรู้สึกว่าคืนตรุษจีนปี 2009 สำหรับพี่ใหญ่เมืองตงเป่ยบางคน จะเป็นประสบการณ์ที่ไม่มีวันลืมเลือน
คืนเดียว แค่คืนเดียว
ชื่อของเสี่ยวเฉินหยางก็เหมือนมีปีก บินจากเวทีรายการฉลองปีใหม่ไปทั่วทุกมุมประเทศ
"อันนี้ไม่มีจริงๆ" "หลับตาลืมตา วันหนึ่งก็ผ่านไป" กลายเป็นคำพูดติดปากที่ฮิตที่สุดในตอนนั้น
ซูเหยียนห่อผ้านวมนอนอยู่บนโซฟาที่บ้าน จ้องข่าวเต็มหน้าจอคอมพิวเตอร์ ในใจรู้สึกอิจฉาอยู่ไม่น้อย
ปังข้ามคืน
นี่แหละคือการปังข้ามคืนจริงๆ
เขาลำบากมาเกือบห้าปี ปีนจากนักแสดงประกอบมาถึงวันนี้ ทุกก้าวล้วนได้มาจากความพยายามของตัวเอง
เสี่ยวเฉินหยางล่ะ? ละครสั้นยี่สิบนาที คนทั้งประเทศจำเขาได้
"ปีหน้า ปีหน้าอย่างไรก็ต้องไปโผล่ให้เห็นบ้าง" ซูเหยียนพึมพำเบา ๆ แล้วยัดส้มซัตสึมะที่ปอกไว้เข้าปาก เปรี้ยวจนต้องหรี่ตา
พอปีใหม่ผ่านไป ซูเหยียนก็อยู่นิ่งไม่ไหว
วันที่ 8 เดือนแรก คนส่วนใหญ่ยังนอนอยู่บ้านกินของอร่อย ๆ บล็อกทางการของหยินซิ่ง เอ็นเตอร์เทนเมนต์ก็ประกาศออกมา "แฝงตัว" เริ่มโปรเจกต์อย่างเป็นทางการ
ซูเหยียนแชร์ต่อในบล็อกส่วนตัว
ข่าวออกไป อินเทอร์เน็ตก็คึกคักไปพักหนึ่ง
เสียงหลักส่วนใหญ่คิดว่าซูเหยียนหลงตัวเอง ก้าวจากละครโรแมนติกมาละครดราม่าในทีเดียว ก้าวใหญ่เกินไป เดี๋ยวพลาดท่า
แต่ก็มีเสียงโต้แย้ง: เขาเริ่มเข้าวงการด้วยการแสดง "แผนลับ" มาก็สายจริงจัง ทำไมจะเล่นละครดราม่าไม่ได้?