“ซือซือ คิดอะไรอยู่? กระต่ายจะถูกลูบจนหัวโล้นอยู่แล้วนะ”
หลิวซือซือสะดุ้งกลับมาอยู่กับโลกแห่งความจริง สายตามองไปที่ผู้กำกับหลี่กั๋วลี่ซึ่งยืนขึ้นจากหลังจอมอนิเตอร์ ยิ้มอย่างเก้อเขินเล็กน้อย: “ขอโทษค่ะผู้กำกับ ฉัน... ฉากหน้าจะตั้งใจค่ะ!”
นี่เป็นฉากที่ซินซือเหนียงช่วยกระต่ายน้อยในป่า ซึ่งเป็นฉากที่ไม่มีอุปกรณ์ประกอบฉาก แต่เธอกลับเหม่อลอยจนต้องถ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงสามรอบ
หลี่กั๋วลี่โบกมือ: “พักสักสองสามนาทีก่อน”
“ยังคิดเรื่องโพสต์เมื่อวานอยู่อีกเหรอ?” ซูเหยียนเดินเข้ามา ยื่นน้ำขวดหนึ่งให้เธอ
หลิวซือซือรับน้ำมาดื่มจิบเล็กน้อย สายตาเลี่ยงไปทางอื่นโดยไม่รู้ตัว: “ไม่... ไม่ได้คิด”
จริงๆ แล้วคิดอยู่นั่นแหละ
เมื่อคืนหลังจากกลับไปที่ห้องของตัวเอง เธอก็พลิกดูมันอีกหลายรอบ
ก่อนออกจากบ้านตอนเช้ายังเลื่อนดูอีก โพสต์นั้นมียอดตอบแล้วหลายหมื่นชั้น คุยกันอย่างคึกคัก
มีทั้งคนวิเคราะห์สีหน้าของหลิวอี้เฟย คนแฉตารางงานของซูเหยียน และยังมีคนออกมาพิสูจน์อย่างจริงจังว่า “มีความเป็นไปได้ที่จะแอบชอบกันสองทาง”
แรกๆ ก็แค่ดูสนุก แต่ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ นอนไม่หลับ เลยสมัครไอดีใหม่ไปโต้เถียงกับแฟนคลับที่อินกับคู่จิ้นจนหัวร่อไปถึงกลางดึก
“ไม่ได้คิดจริงๆ เหรอ?” ซูเหยียนเอียงคอมองเธอ
หลิวซือซือถอนหายใจแรงๆ แล้วยื่นขวดน้ำคืนให้ซูเหยียน: “ไม่ได้คิดจริงๆ! แค่เมื่อคืนนอนไม่หลับ”
พูดจบก็เดินไปที่เก้าอี้พับในโซนพักผ่อน นอนกึ่งเอนกาย ใช้บททาบหน้า ท่าทางเหมือนกำลังพักผ่อนแต่ก็เหมือนกำลังบอกให้โลกอย่าเพิ่งมาคุยด้วย