พอพูดจบ ในห้องทดสอบบทก็เงียบลงชั่วขณะ
ทุกคนมองซูเหยียนด้วยสายตาแปลก ๆ หลี่กั๋วลี่กับเว่ยฮั่นเทามองเขาเหมือนมองคนบ้า ส่วนเสิ่นชิงฉืออ้าปากค้าง อ้าปากจะพูดอะไรแต่ก็หุบปากลง ผู้ช่วยผู้กำกับฝ่ายคัดเลือกนักแสดงก็ตาโตกันหมด
ปฏิกิริยาของทุกคนก็ปกติ เพราะซูเหยียนรู้ดีว่าราคาที่เขาเสนอไปมันเพี้ยนขนาดไหน ราคาตลาดตอนนี้ ดาราแถวหน้าทำงานหนักทั้งปีได้สักสามห้าแสนก็ถือว่าขยันมากแล้ว
ดาราระดับสองสามส่วนใหญ่ยังต้องเช่าบ้านอยู่เลย เห็นได้ชัดว่าอาชีพนี้หน้าตาภายนอกดูสวยหรู แต่เงินจริง ๆ ไม่ได้หาง่ายขนาดนั้น
แต่ก็เพราะมันเพี้ยนนี่แหละถึงจะมีหวัง
ไช่อีหนงที่นั่งอยู่ตำแหน่งหลักกลับไม่ได้มองซูเหยียนเป็นคนบ้า แต่กลับยิ้มออกมา เหมือนยิ้มทั้งที่โมโหและเหมือนมองซูเหยียนทะลุปรุโปร่ง เธอมองซูเหยียนตรง ๆ แล้วพูดขึ้นว่า "ฉันดูออกแล้ว นายไม่ได้อยากเซ็นสัญญากับถังเหรินเลย นายแค่อยากใช้เรื่องอนาคตที่ยังไม่เห็นจริงมาพนัน ให้ถังเหรินเดิมพันที่ตัวนายแล้วใช้เป็นบันไดกระโดด"