“พูดกันก่อนเลยนะเสี่ยวซู อุปกรณ์ของทีมถ่ายทำแพงมาก ถ้าเผลอทำเสียหายชิ้นหนึ่ง นายอาจต้องทำงานฟรีทั้งปีเลยก็ได้ ยังจะเอายังไง?”
ชายที่พูดอายุสี่สิบกว่า หน้ากล้ำ ผิวหยาบกร้าน ดูยังไงก็เป็นคนที่ออกข้างนอกตลอดทั้งปี
แต่ซูเหยียนรู้จากปากเจ้ากังแล้วว่าคนคนนี้ดูไม่เด่น แต่จริงๆ คือหัวหน้าทีมเคลื่อนย้ายของทีมถ่ายทำ ถือว่าเป็นแกนนำระดับกองถ่ายเลยทีเดียว ใต้บังคับบัญชามีคนเกือบสิบคน
สบสายตาที่จ้องมองมาของเขา ซูเหยียนวางท่าต่ำ แต่ท่าทีจริงจังและจริงใจ: “พี่โจววางใจได้ ผมถึงจะตัวใหญ่ดูหยาบๆ แต่จริงๆ ละเอียดมาก ขอรับรองว่าไม่ทำให้อุปกรณ์เสียหายแน่นอน”
“พี่โจว” ชื่อเต็มว่าโจวเจี้ยนจวิน ได้ฟังแล้วกลอกตา คิดในใจว่าเจ้าหมอนี่บอกว่าตัวเองละเอียด แต่ไม่ลืมที่จะพูดถึง “ตัวใหญ่” แถมด้วย นี่มันคนมีเล่ห์เหลี่ยมนี่นา ไม่แปลกที่หลอกเจ้ากังคนที่หัวเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อให้เป็นลูกน้องใช้ได้
“ก็ได้ ในเมื่อแกไม่กลัว ก็มาสิ”
โจวเจี้ยนจวินผงกหัวแบบไม่เห็นด้วยไม่คัดค้าน เว้นไปครู่หนึ่งแล้วเสริมอีกประโยค: “แต่ยังมีอีกอย่างที่ต้องจำไว้ ทีมถ่ายทำคือที่ทำงาน ไม่ใช่ที่เรียน รู้ความหมายฉันไหม?”