ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง หลิวซือซือขยี้ตา
เพดานที่ไม่คุ้นเคย เครื่องเรือนในห้องที่ไม่คุ้นเคย นี่ไม่ใช่ห้องของเธอ!
ความง่วงหายไปหมดในทันที เธอรีบลุกขึ้นนั่ง
รีบก้มลงดูเสื้อผ้าบนตัวก่อน โชคยังดีที่ยังใส่ครบถ้วนดี
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก สมองก็ปลอดโปร่งขึ้นมาเต็มที่ ความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆ ลอยกลับมา
เธอนำเค้กวันเกิดมาส่งให้ซูเหยียน กินไปกินมาก็ง่วงจนทนไม่ไหว ไม่อยากกลับ ก็คิดแค่ว่าจะหลับตาสักครู่ แล้ว...ก็ไม่มีแล้ว หลับมาถึงตอนนี้ นอนหลับสบาย หลับลึก...
พอคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอไม่ได้คิดจะทำแบบหยางมี่ที่ว่า "ปลดเปลื้องเสื้อผ้าส่งตัวถึงที่" จริงๆ นะ!
แต่พอเห็นเสื้อผ้าของตัวเองที่ยังเรียบร้อยไม่มีร่องรอยอะไรถูกแตะต้อง เธอกลับรู้สึกไม่พอใจขึ้นมานิดๆ
"ฉันมันไม่มีเสน่ห์เลยเหรอ?"
เธอค่อยๆ ลุกจากเตียง เดินไปที่โซฟา มองซูเหยียนที่นอนอยู่บนโซฟา คิดในใจว่าคนคนนี้พอหลับแล้วดูกำลังสงบนิ่ง ไม่เหมือนตอนตื่นที่ทำตัวกวนโอ๊ยชวนให้อยากต่อย
จ้องมองอยู่นาน ความเขินอายและโมโหในใจก็ค่อยๆ จางหายไป
นึกถึงตอนที่ถ่ายทำ "เลี่ยวจาย" จบและต้องแยกย้ายกันไป ครั้งนั้นเธอเขียนข้อความทิ้งไว้ว่า "กลัวเธอจะคิดถึงฉัน"
ที่จริงคือตัวเธอเองที่คิดถึง
รถยังไม่ทันถึงสนามบิน เธอก็ร้องไห้เละเทะอยู่ที่เบาะหลัง ทำเอาคนขับตกใจไปเลย
หลังจากนั้นเธอก็คิดทบทวนอย่างหนัก เธอรู้สึกว่ามันอันตรายเกินไป
จึงตั้งใจทำให้ตัวเองยุ่งขึ้น รับงานหนังดิจิทัล ออกโปรโมต...
แม้เวลานึกถึงเขา หัวใจก็ยังเต้นแรงเหมือนมีกระต่ายอยู่ในอก
แต่อย่างน้อยภายนอก ความร้อนแรงอันตรายนั้น เธอรู้สึกว่ามันลดลงไปไม่น้อย
การกลับมาพบกันครั้งนี้ ตอนแรกๆ ยังมีความเขินอายอยู่บ้าง
ช่วงที่ผ่านมาเวลาอัดเพลงประกอบ "หวานนิดหน่อย" กับซูเหยียน เธอก็เผลอหัวเราะออกมาไม่รู้ตัวหลายครั้ง...แต่ไม่คิดว่าอยู่ด้วยกันได้ไม่กี่วัน เธอก็กลับมา...