2 เมษายน
19:55 น. ห้องประชุมชั้นสามของบริษัทถังเหรินถูกเปลี่ยนเป็นห้องรับชมชั่วคราว เต็มไปด้วยผู้คนทั้งห้อง
บนโต๊ะกาแฟมีขนมขบเคี้ยววางเต็มพรืด
หลิวซือซือกับหยางมี่นั่งเบียดกันบนโซฟาคู่ ผ้าห่มผืนเดียวกันคลุมทับเข่าทั้งคู่
ซูเหยียนลากเก้าอี้มานั่งด้านข้างโต๊ะกาแฟ
เฉินชิงฉือไม่ได้นั่ง ยืนกอดอแขนพิงกำแพง สายตาคอยเหลือบมองโทรศัพท์ที่เปิดโหมดเงียบอยู่บนโต๊ะกาแฟเป็นระยะ
ในอากาศอบอวลไปด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะเอ่ยถึง
"อีกห้านาที"
หยวนหงที่นั่งอยู่บนพรมมองดูนาฬิกาแขวนบนผนัง แล้วหยิบถุงมันฝรั่งทอดขึ้นมาเปิด "ทำไมชั้นรู้สึกตื่นเต้นจังวะ"
"ไร้สาระ ละครเรื่องนี้คือเลือดเนื้อของทุกคน" หยางมี่เหลือบตาใส่เขา
หลิวซือซือไม่พูดอะไร
จ้องตัวเลขนับถอยหลังที่กระโดดอยู่มุมขวาล่างของจอทีวีอย่างไม่วางตา หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
ละครเรื่องแรกที่เธอออกมาวงการอย่าง "เงาดวงจันทร์และดอกบัว" ออกอากาศแค่ช่องภูมิภาค อีกทั้งขาดกระแสและฉากเด่น จึงไม่ดังออกนอกวงการโดยธรรมชาติ
แทบไม่มีอะไรเพิ่มให้เธอเลย
ความจริงก็เป็นเช่นนั้น ตอนที่รับเล่น "จอมทัพตระกูลหยาง" ตามมาสื่อยังถือว่าเธอเป็นหน้าใหม่บริสุทธิ์
ส่วนหลัวชื่อนี่โดยรวมแล้วเป็นคนอ่อนโยน เป็นสีสันอบอุ่นในช่วงยุคขัดแย้ง แต่สุดท้ายก็เป็น "ภรรยาที่ดี" ที่ต้องพึ่งพาผู้ชาย
ขนาดนั้น ยังถูกตัดออกอากาศกลางเรื่อง
ถึงแม้ช่วงหลังจะมีการนำกลับมาฉายซ้ำทางช่องภูมิภาคอื่น แต่กระแสก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว การออกอากาศช่องหลักยิ่งไปได้ยาก
ซูไซ่ไซ่ไม่เหมือน เธอร่าเริง กล้าหาญ แถมยังหลงตัวเองนิดหน่อย
กล้าเข้าหาคนที่ชอบแบบตรงไปตรงมา ก็มีด้านที่เขินอายจนอยากหาที่มุดดินเมื่อทำเรื่องตลกผิดพลาด
นี่คือบทบาทที่เป็นของเธอโดยแท้จริง
ที่สำคัญกว่านั้น... นี่คือการร่วมงานครั้งแรกอย่างมีความหมายจริง ๆ ระหว่างเธอกับซูเหยียน
ตั้งแต่การอ่านบทละครร่วมกันจนถึงการถ่ายทำ รวมสามสิบเก้าคืนวัน ทุกช็อตเต็มไปด้วยความทุ่มเท
ถ้าสำเร็จ เธอก็จะได้ยืนต่อหน้าผู้ชมอย่างแท้จริง ในฐานะหลิวซือซือ ไม่ใช่เงาของใคร
ตอนนั้นเอง ซูเหยียนข้าง ๆ ยื่นกระป๋องโค้กมาให้ "ไม่ต้องกังวล เราทำได้"