สำหรับทีมงานหลักทั้งหมดของ "เมื่อฉัน" วันนี้เป็นวันที่ทรมานใจ
เพื่อไม่ให้ทุกคนแห้ว หลิงซูเหยียนไม่ได้ปิดบัง เขาอธิบายการคาดการณ์ของเขาอย่างชัดเจนว่า เรตติ้งเมื่อวานนี้มีความเกี่ยวข้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้กับการตลาดที่บ้าคลั่งของเขาในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา
หลายคนแค่ได้ยินเรื่องละครเรื่องนี้ แล้วด้วยความอยากรู้ก็แวะมาดูสักตา เพื่อดูคุณภาพ คืนนี้ถึงเวลาพิสูจน์ของจริง
แล้วทุกคนก็กังวลไปพร้อม ๆ กันว่าเรตติ้งจะคงอยู่ได้หรือไม่ และออกไปปรากฏตัวตามงานกิจกรรมต่าง ๆ เพื่อโปรโมทละครต่อไป
เป็นวันที่ทรมานและผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ตอนกลางคืน ในห้องประชุมห้องเดิม กลุ่มคนกลุ่มเดิม
หยวนหงนั่งขัดสมาธิบนพรมตามปกติ ใบหน้าไม่มีความเหนื่อยล้าจากการวิ่งทั้งวันเลยแม้แต่น้อย: "ผมนี่ล่ะ รู้สึกว่าคืนนี้จะทรมานกว่าคืนเมื่อวานอีก"
"ไร้สาระ" หยางมี่กัดขนมไข่เต็มคำ "เมื่อวานมันไม่รู้อะไรเลย วันนี้นี่สิ เห็นความหวังแล้วรอคำตัดสิน"
หลิวซือซือไม่ได้ไปนั่งโซฟา แต่ดึงเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ ซูเหยียน ขาทั้งสองข้างชิดกันแน่น
โฆษณาทางทีวีจบลง เพลงเปิดของ "เมื่อฉันวิ่งไปหาเธอ" ก็ดังตามมา
สืบเนื่องมาจากจังหวะที่เบาสบายของสองตอนก่อนหน้า ซูไซ่ไซ่โจมตีตรงไปตรงมาตลอดทาง ไม่ได้ทำให้รู้สึกว่า "บ้าผู้ชาย" เลยสักนิด เต็มจอเหลือเพียงความหวาน อ่อนเยาว์ และพลังไร้ขีดจำกัด
เสียงหัวเราะในห้องประชุมไม่เคยหยุด
การถ่ายทำของนักแสดงล้วนเป็นฉาก ๆ ไม่ได้เห็นงานตัดต่อก่อน ก็เหมือนกับผู้ชมทั่วไป ไม่มีทางรู้ว่าสุดท้ายจะตัดออกมาเป็นแบบไหน