เรื่อง "เพลงรักโบราณ" เล่าเรื่องการย้อนอดีตแบบย้อนทิศทาง
พระเอก เสิ่นปู้เหยียน เป็นนักเขียนหนังสือประวัติศาสตร์ขายดี บังเอิญได้จี้หยกที่แตกเป็นห้าชิ้น เลือดซึมเข้าไปในจี้ ทำให้เขาย้อนกลับไปยังอาณาจักรเซิ่งเมื่อพันปีก่อน
เขาได้พบกับ "มารศรี" ลู่หยวน ที่ถูกบันทึกในประวัติศาสตร์ว่าชั่วช้าสามานย์
ครั้งแรกที่เขาเห็นนาง เป็นครั้งสุดท้ายที่นางเห็นเขา
เส้นเวลาเดินสวนทางกัน เขาย้อนเวลามาแต่ละครั้ง นางก็อายุน้อยลงไม่กี่ปี
เขายิ่งเข้าใจนาง รักนางมากขึ้น แต่ความทรงจำของนางที่มีต่อเขา กลับยิ่งห่างเหินไปตาม "เวลาที่ไหลย้อน"
การเล่าแบบลำดับเหตุการณ์คือการย้อนเวลาของพระเอก ส่วนการเล่าย้อนกลับคือชีวิตของนางเอก
รักสองทางที่วิ่งสวนกัน
หลิวซือซือจะไม่ได้เล่นเป็นแค่ตัวประกอบตกแต่ง หรือเครื่องประดับของพระเอก
แต่เป็นแกนกลางของเรื่องทั้งหมด ตั้งแต่สาววัยสิบแปดจนถึงวัยชรา
การย้อนเวลาของเสิ่นปู้เหยียนคือเครื่องมือในการเล่าเรื่อง และเรื่องราวที่เล่าออกมาล้วนเป็นชีวิตของนาง
ดังนั้น พอได้รับรางวัลนี้ครั้งแรก ซูเหยียนก็รู้สึก "ตกใจ" กับโครงสร้างเรื่องของบท มันแปลกใหม่จนไม่มีใครเหมือนจริงๆ
เต็มไปด้วยความรู้สึกโศกนาฏกรรมที่ถูกกำหนดไว้ โดยต้นตอของโศกนาฏกรรมมาจากเวลาที่ย้อนกลับไม่ได้ ชั้นสูง และทำให้รู้สึกไร้พลัง
ที่ยากยิ่งกว่านั้นคือ เรื่องนี้ยังเป็นเพียงเส้นเรื่องรอง
เส้นเรื่องหลักจริงๆ คือมหากาพย์การเติบโตของผู้หญิงคนหนึ่งตั้งแต่เด็กจนแก่ โครงสร้างเรื่องแปลกใหม่แล้ว ภาพลักษณ์ของนางเอกก็โดดเด่นไม่เหมือนใครในบรรดา "เมียหวาน" ทั้งหลายในตอนนี้
ดังนั้น ถึงแม้จะเป็นซีรีส์ทุนน้อยเรื่องสั้น แต่ซูเหยียนก็ตั้งความหวังเอาไว้สูงมาก