วันที่ 22 มิถุนายน 2007 เวลา 13:55 น.
ห้องประชุมเล็กชั้นสามของบริษัทถังเหริน แอร์เย็นฉ่ำ
บนโต๊ะน้ำชามีโค้กสามแก้วที่แทบไม่ได้แตะ
หยวนหงนั่งขัดสมาธิบนพรม พิงโซฟาไว้ด้านหลัง จ้องทีวีบนผนัง ไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย
หลิวซือซือขดตัวอยู่ในโซฟาตัวเดียว กอดหมอนข้างไว้
ซูเหยียนนั่งอยู่อีกฝั่งของโซฟายาว ศอกเท้าแขนโซฟา
ที่นี่กลายเป็นฐานที่มั่นเล็กๆ ของพวกเขาไปแล้ว ทุกครั้งที่มีเรื่องใหญ่ มักจะวิ่งมาดูทีวีด้วยกันที่นี่
บนจอโทรทัศน์ ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมแชงกรี-ลา กรุงปักกิ่ง แน่นไปด้วยผู้คน
โซนนักข่าวเต็มไปด้วยกล้องถ่ายรูป ส่วนโซนแฟนคลับถือป้ายไฟและแบนเนอร์ ภาพตัดมาที่นั่นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแผ่วๆ
สองนาฬิกา
พิธีกรเดินขึ้นเวที กล่าวเปิดงานสั้นๆ
จากนั้น ไฟข้างเวทีก็สว่างขึ้น
หูเกอก้าวออกมา
ชุดสูทสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาว ไม่ผูกเนกไท
แว่นกรอบดำวางอยู่บนดั้งจมูก ดวงตาหลังเลนส์เบิกกว้าง แล้วทำหน้าใส่มุมกล้อง แก้มป่อง ดวงตาหยีเป็นเส้น
ห้องประชุมเงียบไปสามวินาที
"เชี่ย" หยวนหงด่าออกมาอย่างหงุดหงิด ยกมือปาดตา
ในกล้อง หูเกอนั่งลงบนโซฟา รับไมโครโฟน
พิธีกรถามว่า สิบเดือนที่ผ่านมาเป็นอย่างไร
หูเกอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอบอย่างเรียบง่าย
"เดือนแรกนอนอยู่เฉยๆ ใบหน้าชา เห็บเต็มครึ่งหน้าเหมือนตะขาบ ตาขวาก็มองไม่เห็น
ต่อมาค่อยๆ เดินได้ ก็เริ่มคิดว่า ต่อไปจะยังเล่นหนังได้อีกไหม"
เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วยิ้ม
"ต่อมาคิดตกได้ เล่นได้ก็เล่น เล่นไม่ได้ก็ไปเล่นละครเวที เล่นละครเวทีไม่ได้ก็ไปทำงานเบื้องหลัง เป็นรองผู้กำกับก็ไม่เลวนี่นา"