วันที่ยี่สิบสามมิถุนายน นครมั่ว
ซูเหยียนนอนขดอยู่ในห้องเช่า หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างอยู่ เอกสารเต็มไปด้วยคอมเมนต์ระบุจุดแน่นขนัด
"เพลงรักโบราณ" กำหนดไว้สิบสี่ตอน ตอนละสี่สิบห้านาที
ฟีดแบ็กจากฝั่งสถานีโทรทัศน์ส่งลงมาเมื่อสองสามวันก่อน สั้นเกินไป ฉายไม่ครบสองสัปดาห์ ตำแหน่งโฆษณาจัดยาก
ไช่อีหนงโทรมา น้ำเสียงคราวนี้ไม่ค่อยได้มีท่าทีขอนะ "ยืดอีกหน่อยได้ไหม ใส่น้ำหน่อยก็ได้ อย่าไปถือสาเรื่องความบริสุทธิ์อะไรนักหนา ใครเขาก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น"
ซูเหยียนไม่ได้พูดอะไร วางสายแล้วก็คิดจริงจังอยู่พักใหญ่
ใส่น้ำเป็นไปไม่ได้
บทนี้เป็นสมบัติที่เขาแย่งมาจากระบบ คะแนนรีวิวและเรตติ้งระดับดับเบิลเอส
ถ้าใส่อะไร้สาระลงไปแบบมั่ว ๆ โอกาสทำลายคุณภาพเดิมมีสูงมาก
คิดอยู่วันหนึ่งทั้งคืน ในที่สุดเขาก็นึกทางออกแบบกลาง ๆ ออก: ตัดเวลาสิบสี่ตอน ตอนละสี่สิบห้านาทีตัดเหลือสามสิบนาที แยกเป็นยี่สิบเอ็ดตอน
เวลาออกอากาศผู้ชมจะด่า"พ่อค้าหัวดำเหรอ""หนึ่งตอนแท้ ๆ ทำไมต้องแยกเป็นตอนครึ่ง"ไหม
ด่าแน่นอน
แต่ด่าก็ยังดีกว่าทำลายบทดี ๆ ให้กลายเป็นเนื้อหนำ ๆ
สองวันนี้เลยนอกจากบ่ายวานนี้ที่ไป"ปาร์ตี้"ที่บริษัทดูหูเกอกลับมาออกอากาศสด เขาก็แทบจะติดอยู่กับเก้าอี้คอมพิวเตอร์
เนื้อหาสิบสี่ตอนเดิม ต้องแบ่งตอนใหม่ จัดจุดตัดตอน
แล้วจะให้เนื้อเรื่องต่อเนื่องไม่ขาดตอนอีก
โชคดีที่ช่วงถ่าย"เมื่อฉัน"กับ"เลี่ยวจาย" เขาหน้าด้านลากหลิวซือซือมา"อ่านบท"จนทักษะนักเขียนบทจาก 32 แต้มปั่นขึ้นมาเป็น 86 แต้มได้
หลังจากนั้นก็ค่อย ๆ ลากหลิวซือซือมา"ถกกัน"อีกหลายครั้ง