ไม่นานหลังเริ่มถ่ายทำ
หลินอีเฉินก็ชอบแวะเวียนไปที่กองถ่ายภาพอยู่เรื่อย ๆ
ที่กองถ่าย หลิวซือซือถือดาบของมู่หนานฉือยืนอยู่ไม่ไกล มองหลินอีเฉินเข้าไปหาซูเหยียนอีกครั้งไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน นิ้วมือเผลอบิดชายพู่ดาบโดยไม่รู้ตัว
ข้าง ๆ หยวนหงมองตามสายตาเธอไป แล้วพูดหยอกเย้า: "ซือซือ สายตาเธอนี่ฆ่าคนได้เลยนะ"
หลิวซือซือถลึงตาใส่เขา: "พูด nonsense อะไร"
"ฉันไม่ได้พูด nonsense นี่"
หยวนหงหัวเราะคิก "หลินอีเฉินช่วงนี้มาหาเหล่าซูบ่อยกว่าเธออีกนะ เธอว่าเธอจะ..."
"หุบปาก" หลิวซือซือปักดาบลงกับพื้น
พอถ่ายฉากวันนั้นเสร็จ เธอถอดเครื่องสำอางออกจากห้องแต่งตัว ก็เห็นซูเหยียนนั่งยอง ๆ อยู่หลังจอมอนิเตอร์ จัดการกับอุปกรณ์อยู่ ไม่รู้ว่ายุ่งอะไร
นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงเดินเข้าไป
คนคนนี้แม้ก้มหน้าก้มตาจริงจัง แต่เหมือนมีตาอยู่บนหัว พอเธอเดินไปถึง ก็ได้ยินเขาพูด: "ซือซือ ช่วยส่งซอฟต์บอกซ์นั่นมาให้หน่อยสิ"
"ไม่แม้แต่จะพูดขอบคุณ ยังไปยุ่งกับหลินอีเฉินอีก ฉันจะช่วยทำไม?"
คิดแบบนั้น แต่เท้าไม่ฟังคำสั่ง เดินไปสองสามก้าวถึงซอฟต์บอกซ์ เตะมันมาสองสามที "นี่ไง"
ซูเหยียนในที่สุดก็เงยหน้า
วางเลนส์ในมือไว้ข้างหนึ่ง มองเธอที มองกล่องที่เธอเตะมาที สุดท้ายสายตากลับมาที่เธอ พูดด้วยน้ำเสียงขำ ๆ: "กล่องนี่ไปทำอะไรให้เธอโกรธเหรอ?"
"ไม่ได้โกรธ" หลิวซือซือพูดพลางมองท้องฟ้า
"แล้วเป็นอะไร?"
"ไม่ได้เป็นอะไร"
ตอบรับส่งเดช แล้วเงียบไปพักใหญ่ หลิวซือซือถึงมองซ้ายขวาแล้วพูดอย่างไม่ตั้งใจ: "ฉันก็แค่อยากรู้ว่า พี่อีเฉินมาหาเธอทุกวันทำไม"
"เธอน่ะเหรอ บอกว่าเน็ตไอดอลว่าเธอหน้ากลม อยากให้ฉันถ่ายให้ดูผอมลง"
ซูเหยียนเกาหัวอย่างงง ๆ "แล้วยังให้ฉันสอนเทคนิคการแต่งหน้าเฉดดิ้ง ฉันบอกว่าฉันเป็นช่างภาพ ไม่ใช่ช่างแต่งหน้า เธอก็ไม่ยอมแพ้ มาถามความเห็นฉันทุกวัน"