ซูเหยียนเปลี่ยนชุดและแต่งหน้าเสร็จก็ออกมาจากห้องแต่งตัว พอเขายืนอยู่ตรงนั้น ทั้งสตูดิโอถ่ายทำเงียบลงอย่างน้อยสามวินาที
เสื้อคลุมยาวสีขาวสะอาด ผมดำครึ่งมัด หลังแบกกระบี่ยาว
คิ้วตาสงบนิ่ง มุมปากเม้มเล็กน้อย แผ่กระจายกลิ่นอายความห่างเหินเย็นชาแบบคนเหนือโลก
เหมือนเซียนกระบี่ที่เดินออกมาจากนิยาย
"ให้ตายเถอะ..." หยางมี่เป็นคนแรกที่ส่งเสียง เดินวนรอบตัวเขาสองรอบ พร้อมส่งเสียงเอ๊ะอ๊ะ "ซูเหยียน นายนี่แต่งตัวหล่อจนคนไม่กล้าจำ ถ้าอยู่บนถนนฉันไม่กล้าทักแน่นอน"
หูเกอก็เดินเข้ามาดูซ้ายดูขวา สุดท้ายก้มลงมองชุดตัวเองที่เหมือนพวกขอทานในสำนัก หน้าตาอิจฉาจนแทบจะบิดเบี้ยว "จิ่งเทียนกับซูฉางชิงอยู่เรื่องเดียวกันเหรอ? ดูเหมือนคนละมิติกันเลย"
ซูเหยียนหัวเราะ "เหล่าหู นายนี่เรียกว่าเข้าถึงผู้คน ผู้ชมชอบแบบนี้แหละ"
"ไปไกลๆ เลย"
หัวเราะเล่นกันอยู่พักใหญ่ ซูเหยียนเดินไปที่พื้นที่พักผ่อน หลิวซือซือนั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว วันนี้คิวเธออยู่ช่วงบ่าย ตอนนี้ยังใส่เสื้อผ้าตัวเองอยู่
เสื้อยืดสีขาวเรียบง่ายกับกางเกงยีนส์ ใบหน้าสะอาดสะอ้าน มือถือบทละครอยู่ แต่ไม่รู้ว่าอ่านเข้าไปจริงหรือเปล่า
เดินไปนั่งข้างๆ เธอ
"ยั่วสาวทั้งเรื่อง" หลิวซือซือพึมพำเบาๆ โดยไม่เงยหน้า
"ฉันเรียกสิ่งนี้ว่าเสน่ห์ทะลุปรอท" ซูเหยียนแก้ไข