วันรุ่งขึ้น ในพื้นที่พักผ่อนของกองถ่าย
หลิวซือซือนั่งอ่านบทอยู่บนเก้าอี้พับ ชู่โม่เดินเรื่อยเปื่อยเข้ามา นั่งลงข้าง ๆ เธอทันที "พี่ซือซือ ระหว่างพี่กับพี่ซูเหยียนมันจริงจังหรือเปล่าเนี่ย?"
มือที่พลิกบทชะงักไปครู่หนึ่ง หลิวซือซือเงยหน้าขึ้น มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นนั้น ความโกรธในใจพลุ่งขึ้นมาฉาดโขน แต่พูดออกไปเรียบ ๆ ว่า "เราเป็นแค่เพื่อนกัน"
ชู่โม่ "โอ้" หนึ่งเสียง ดวงตากลอกไปมา "งั้น... ถ้าฉันจะจีบพี่ซูเหยียน พี่ไม่ว่าอะไรใช่ไหม?"
นิ้วที่กำบทอยู่กอดแน่นขึ้นเล็กน้อย แล้วหลิวซือซือก็ยิ้มออกมา เธอมองอีกฝ่าย เสียงเบามาก "เธอจะจีบเขา ก็เป็นเรื่องของเขาเอง จะเกี่ยวกับฉันอะไร"
"จริงเหรอ?" ดวงตาชู่โม่เป็นประกาย
หลิวซือซือไม่สนใจเธอ ก้มหน้ามองบทต่อ
แต่ชู่โม่กลับถือว่าเธอตกลงแล้ว กระโดดพรวดขึ้น วิ่งออกไปอย่างมีชีวิตชีวา
หยางมี่ที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ พอชู่โม่เดินไปไกลแล้ว ก็เดินเข้ามา "ซือซือ แบบนี้เธอยังทนได้อีกเหรอ?"
หลิวซือซือปิดบทลง "แล้วจะให้ทำยังไง? ไปทะเลาะกับเธอ? ทะเลาะเสร็จพรุ่งนี้ก็ขึ้นพาดหัวข่าว—'หลิวซือซืออาละวาดใส่นักแสดงหน้าใหม่ในกองถ่าย วางมาดใหญ่หลักฐานชัด'?"
หยางมี่ส่งเสียงเย้ยหยัน "เธอนี่คิดแทนซูเหยียนมากเกินไปจริง ๆ"
หลิวซือซือไม่พูดอะไร
"พอละ อย่าไปยุ่งกับมันเลย ฉันจัดการเอง" หยางมี่ลุกขึ้นยืน
หลิวซือซือคิดจะห้าม แต่หยางมี่เดินไปแล้ว
ฉากบ่ายวันนั้น เป็นฉากประกบระหว่างเสวี่ยเจี้ยนกับนางกำนัลเสี่ยวอี้
เดิมทีก็เป็นฉากง่าย ๆ เสวี่ยเจี้ยนสั่งให้เสี่ยวอี้ไปหยิบของ เสี่ยวอี้ซุ่มซ่ามทำถ้วยชาหก
ชู่โม่ถือถ้วยชาอุปกรณ์ ยืนรอเปิดกล้องอยู่ตรงนั้น
กระดานสเลทตกลง
หยางมี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ไขว้ขา "เสี่ยวอี้ ไปรินชาให้ฉันหน่อย"
ชู่โม่หันหลังไป "รินชา" แล้วถือถ้วยกลับมา
เพิ่งยื่นให้หยางมี่ หยางมี่ยกมือขึ้น ถ้วยชา "ปัง!" ตกลงพื้น
"เธอซุ่มซ่ามจริง ๆ" หยางมี่ขมวดคิ้ว "รินชาแค่นี้ยังทำไม่ได้อีกเหรอ?"
ชู่โม่ตะลึงไป ตรงนี้ไม่มีในบทนี่นา
ผู้กำกับหลี่กั๋วลี่โผล่หัวออกมาจากหลังจอมอนิเตอร์ "มี่มี่ เธอเปลี่ยนบทพูดเหรอ?"