หวังซือเหนียนกวาดตามองสีหน้าเคร่งเครียดของทุกคนในห้อง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำจนแทบเป็นกระซิบ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ “เวลาเร่งรัด พวกเรามาวางแผนงานกันก่อน ยามาโมโตเพิ่งตาย ทหารญี่ปุ่นต้องเดือดดาลแน่ ไม่เกินสองชั่วยามพวกเขาคงจะออกค้นหาทั่วทั้งเมือง พวกเราต้องจัดการงานที่เหลือให้เรียบร้อยก่อนที่พวกเขาจะปิดเมือง” ลมหนาวพัดลอดร่องประตูเข้ามา ทำให้โคมใต้ชายคาไหววูบ
สวี่เชิงโน้มตัวลงทันที ปลายนิ้วจิ้มลงบนจุดสีแดงบนแผนที่ที่เขียนว่า “โรงทอผ้าหรงชาง” อย่างหนักแน่น เขาเงยหน้ามองเหมียวเจ๋อหัว น้ำเสียงแฝงการไตร่ตรองอย่างสุขุม “เจ๋อหัว โรงงานของคุณเพิ่งเปิดกิจการ รากฐานยังไม่มั่นคง งานสำคัญที่สุดในตอนนี้คือวางรากฐานโรงงานให้แข็งแกร่ง ด้านหนึ่งต้องสามัคคีกับคนงานในโรงงาน รวบรวมคนที่ไว้ใจได้ให้เป็นหนึ่งเดียว อีกด้านก็ต้องควบคุมการผลิตให้ดี แนวหน้าของเราขาดฝ้ายเหนียวกับผ้ามากที่สุด การรับประกันเสบียงและวัสดุจึงเป็นแผนระยะยาว” เขาพูดพลางลากปลายนิ้ววนบนแผนที่ “ที่ตั้งโรงงานแห่งนี้ค่อนข้างลับตา พอดีเลยที่จะใช้เป็นฐานสนับสนุนด้านหลังของพวกเรา”
เหมียวเจ๋อหัวขยับเข้ามาใกล้อีกนิด สายตาจับอยู่ที่ตัวอักษร “โรงทอผ้าหรงชาง” เมื่อนึกถึงภาพภรรยาที่วิ่งวุ่นเตรียมเปิดโรงงานมาตลอดหลายวัน เขาก็พยักหน้าอย่างจริงจัง “ได้ ไม่มีปัญหา ท่านพี่ซวย! พรุ่งนี้ผมจะคุยกับหว่านชิง รับรองว่าภายในสามเดือนจะเพิ่มกำลังการผลิตให้ได้ จะไม่เป็นภาระของแนวหน้าเด็ดขาด” เขากำหมัดแน่น
“อาเชิง เรื่องหนูทดลองแบคทีเรียที่ฉันพูดถึงในโทรเลขเมื่อสองสามวันก่อน ให้เธอคอยติดตามเรื่องนี้นะ” หวังซือเหนียนเอ่ยขึ้นกะทันหัน “สถานะของเธอสะดวกที่สุด เพราะตอนนี้พ่อของเธอทำงานอยู่ในรัฐบาลหวังเว่ยปลอม ส่วนเธอก็เข้าทำงานในหน่วยงานรัฐบาลในฐานะนักเรียนที่เคยไปศึกษาต่อที่ญี่ปุ่น การสืบข่าวจึงไม่ทำให้ใครสงสัย”