ลู่จินอานสูดหายใจลึก กดความเกลียดชังที่พลุ่งพล่านในอกลง ข้อมือขยับเบา ๆ ธงเรียกวิญญาณชี้เฉียงขึ้นไปด้านบนราวกับไม่ตั้งใจ ก่อนจะกลับมาอยู่ตำแหน่งเดิมอย่างรวดเร็ว
นี่คือสัญญาณที่เขาตกลงไว้กับคนคนนั้น ยืนยันเป้าหมายแล้ว ลงมือได้ทันที
แทบจะในชั่วขณะที่ธงลดลง แสงเย็นวาบหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นหลังชายคาของหอสุราฝั่งตรงข้าม
ยามาโมโตกำลังก้มหน้าเช็ดคมดาบ โดยไม่รู้เลยว่าความตายกำลังคืบคลานเข้ามา เสียง “ฟิ้ว” ดังขึ้น กระสุนทะลุหน้าต่างไม้ พุ่งเจาะเข้ากลางหว่างคิ้วของเขาอย่างแม่นยำ
ร่างของเขาชะงักแข็ง ดาบในมือหล่นกระทบพื้นเสียง “เคร้ง” ดวงตาเบิกโพลง ก่อนจะล้มลงไปพร้อมสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“บากะ!” ทหารญี่ปุ่นหลายคนในห้องส่วนตัวได้สติ ต่างควักปืนออกมายิง
แต่มือปืนซุ่มยิงฝั่งตรงข้ามยึดตำแหน่งยิงชั้นเยี่ยมไว้ก่อนแล้ว เสียงปืนดังขึ้นต่อเนื่อง ทหารญี่ปุ่นทยอยล้มลงในกองเลือดทีละคน ไม่มีแม้แต่โอกาสจะยิงตอบโต้
ลู่จินอานค่อย ๆ เงยหน้ามองท้องฟ้าสีหม่น ลมเย็นพัดผ่านแก้ม แต่ไม่อาจพัดความโศกเศร้าในดวงตาให้จางหาย
“คุณตา หลานแก้แค้นให้ท่านแล้ว” เขาพึมพำเสียงเบา “ให้ยามาโมโตไอ้เดรัจฉานนั่นตายเป็นเพื่อนท่าน ดีไหมครับ?”
สิ้นเสียง ขบวนแห่ศพด้านล่างก็พลันชุลมุนขึ้น พี่น้องแก๊งชิงที่ดูเหมือนกำลังร่วมขบวนแห่ศพชักอาวุธที่ซ่อนอยู่ในกองเงินกระดาษออกมาในพริบตา บ้างคุ้มกันประชาชนให้ถอนตัว บ้างยิงไปทางกำลังเสริมของทหารญี่ปุ่น ไม่นานก็หายลับเข้าไปในส่วนลึกของตรอกซอย
เหมียวเจ๋อหัวตามอยู่ท้ายขบวนมาตลอด เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ยังควบคุมได้ จึงรีบเร่งฝีเท้าตามลู่จินอานเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ อันเงียบสงบ