สวี่เชิงนั่งหน้านิ่งอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไร เพียงหยิบตะเกียบกลางคีบกับข้าวให้เหมียวเจ๋อหัว แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย “เจ๋อหัว ลองชิมนี่สิ”
เหมียวเจ๋อหัวเข้าใจความหมาย จึงรับคำต่อทันที “ได้เลย!”
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับมาครึกครื้นอย่างรวดเร็ว ทั้งสามพูดคุยสัพเพเหระกันไปพลางกินอาหารไปพลาง ส่วนใหญ่เป็นเรื่องจิปาถะในชีวิตประจำวัน
หยางซือจวินกับเยว่หว่านชิงพูดคุยถึงขนบธรรมเนียมและวิถีชีวิตของฮ่องกง ทั้งยังเอ่ยถึงว่าผ้าของร้านไหนเนื้อดี ขนมของร้านไหนรสชาติต้นตำรับ ส่วนเหมียวเจ๋อหัวก็พูดคุยกับสวี่เชิงถึงภาพรวมธุรกิจเป็นส่วนใหญ่ บางครั้งก็เอ่ยถึงเพื่อนเก่าที่เคยร่วมงานกัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคิดถึงวันวาน
เหมียวชูนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ บางครั้งหยางซือจวินคีบอาหารให้ เธอก็เอ่ยขอบคุณอย่างสุภาพ สายตาเหลือบมองสวี่เฮ่อหมิงที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ข้างกายเป็นครั้งคราว แต่ไม่ได้ถามอะไร
มื้ออาหารดำเนินไปอย่างผ่อนคลายและรื่นรมย์ ไม่นานก็ใกล้ถึงตอนจบ
สวี่เฮ่อหมิงวางตะเกียบลงก่อน สีหน้าหม่นหมองคลายลงเล็กน้อย เขาหันมามองเหมียวชูแล้วเอ่ยว่า “พี่เจียวเจียว ผมพาพี่ไปดูสวนในบ้านนะครับ หลังบ้านผมปลูกดอกไม้สวย ๆ ไว้ตั้งเยอะ”
เหมียวชูหันไปมองเยว่หว่านชิง เมื่อเห็นมารดาพยักหน้าให้ เธอก็ลุกขึ้นตอบ “ได้สิ” ทั้งสองกล่าวลาผู้ใหญ่ แล้วเดินเคียงกันออกจากห้องอาหาร มุ่งหน้าไปยังสวนหลังบ้าน
เมื่อเด็กทั้งสองจากไป บรรยากาศในห้องอาหารก็ค่อย ๆ เงียบลง
สวี่เชิงวางแก้วเหล้าในมือลง รอยยิ้มบนใบหน้าจางหาย สีหน้าจริงจังขึ้น เขามองเหมียวเจ๋อหัวแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความรู้สึกผิดอยู่บ้าง “คุณเยว่ เจ๋อหัว เมื่อครู่นี้ต่อหน้าเด็ก ๆ ผมไม่สะดวกพูด เรื่องที่เราจะร่วมมือกันสร้างโรงงานก่อนหน้านี้ มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องสารภาพกับพวกคุณ”
เหมียวเจ๋อหัวกับเยว่หว่านชิงสบตากัน