เหมียวชูหันมาอธิบายว่า “เพราะพ่อแม่ของพวกเรารู้จักกันน่ะ”
เสียงยังไม่ทันขาดคำ สวี่เฮ่อหมิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบขยับเข้ามาหา “พี่เจียวเจียว วันนี้พี่จะมาบ้านผมใช่ไหมครับ?”
เหมียวชูพยักหน้า ตอบว่า “ใช่ แล้วเจอกันตอนเย็นนะ”
เธอจำได้แม่น ก่อนออกจากบ้านตอนเช้า เยว่หว่านชิงกำชับเธอเป็นพิเศษว่า คืนนี้จะพาเธอกับเหมียวเจ๋อหัวไปเยี่ยมบ้านหยางซือจวิน ให้กลับไปเก็บข้าวของแต่เนิ่น ๆ หลังเลิกเรียน
หวังหวยจิ่นที่อยู่ข้าง ๆ ฟังบทสนทนาของทั้งคู่แล้วกลอกตา ก่อนขยับเข้ามาดึงแขนสวี่เฮ่อหมิงเบา ๆ น้ำเสียงเจือแววอ้อนวอน “สวี่เฮ่อหมิง ในเมื่อเหมียวชูก็ไปบ้านนายด้วย งั้นคืนนี้ฉันไปเล่นที่บ้านนายด้วยได้ไหม? ฉันไม่ได้ทำการบ้านกับนายมานานแล้วนะ!”
สวี่เฮ่อหมิงส่ายศีรษะอย่างลำบากใจ “ขอโทษนะ หวยจิ่น วันนี้เป็นงานเลี้ยงในครอบครัว ผู้ใหญ่ที่บ้านอยู่กันครบ ไม่ค่อยสะดวกให้คนนอกมา ไว้คราวหน้าฉันจะชวนเธอออกไปเล่นโดยเฉพาะ ดีไหม?”
หวังหวยจิ่นได้ยินแล้วสีหน้าก็หม่นลง ปากยื่นน้อย ๆ แต่ไม่นานก็กลับมาทำท่าสบาย ๆ โบกมือพูดว่า “ก็ได้ ๆ งั้นฉันกลับบ้านไปกินนมตุ๋นสองชั้นฝีมือแม่เองก็ได้!” พูดจบยังแกล้งกลืนน้ำลาย ทำท่าราวกับกำลังลิ้มรสอย่างเอร็ดอร่อย จนเหมียวชูกับสวี่เฮ่อหมิงอดหัวเราะไม่ได้
เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น เหมียวชูกับสวี่เฮ่อหมิงกล่าวลากัน ก่อนเร่งฝีเท้าไปทางประตูโรงเรียน
เหมียวเจ๋อหัวกับเยว่หว่านชิงรออยู่หน้าโรงเรียนแล้ว พอเห็นเธอออกมา เยว่หว่านชิงก็ยิ้มพลางเดินเข้ามาหา “เจียวเจียวมาแล้ว ไปกันเถอะ”