ต้นปีใหม่ ทุกสรรพสิ่งเริ่มต้นใหม่ แต่ปีนี้คือปี 1943 ไม่ได้นำความหวังมาให้ผู้คนในเซี่ยงไฮ้เลย
เหรียญหยวนเงินในมิติพื้นที่วิเศษกองพะเนินเป็นภูเขาลูกย่อม สะท้อนประกายนุ่มนวล
เหมียวชูมองเงินทองที่กองเต็มบ่อ จู่ ๆ ก็คิดอะไรขึ้นมาได้ ในเมื่อโลกใบนี้มอบความหวังให้ประชาชนไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะมอบความหวังเล็ก ๆ ให้คนงานในโรงงานเอง
เธอจ้องกล่องไม้ใส่ไวน์แดงที่กองอยู่ในมิติพื้นที่วิเศษ ปลายนิ้วสะบัดเบา ๆ ไวน์ในกล่องก็พากันกระโดดออกมาวางเรียงอยู่ด้านข้าง เหลือเพียงกล่องไม้เปล่าที่จัดวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
จากนั้นเธอก็รวบรวมสมาธิ เหรียญหยวนเงินในสระราวกับถูกช้อนที่มองไม่เห็นตักขึ้นมา ก่อนจะไหลกรูลงในกล่องไม้ ไม่นานกล่องทั้งยี่สิบใบก็เต็มเอี๊ยด เหลือเพียงประกายเงินบาง ๆ ที่ก้นสระ
เพิ่งเก็บเหรียญหยวนเงินเสร็จ คางคกเงินกลางสระก็ร้อง “อ๊บ” ขึ้นมาหนึ่งที แล้วเริ่มพ่นเหรียญหยวนเงินชุดใหม่ออกมาไม่ขาดสาย ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งตกลงก้นสระ
เหมียวชูกุมหน้าผากถอนหายใจ เฮ้อ น่าปวดหัวจริง ๆ เงินมากมายขนาดนี้จะเอาไปใช้ยังไง แถมยังต้องหาทางใช้ให้สมเหตุสมผลอีกด้วย ไม่มีเงินก็ลำบาก มีเงินก็ลำบากเหมือนกัน!
บนโต๊ะในห้องโถงมีอาหารเช้าง่าย ๆ วางอยู่ เยว่หว่านชิงกำลังยืนหน้ากระจกจัดคอเสื้อชุดฉีเพา ดอกเหมยเล็ก ๆ ที่ปักอยู่ตรงคอเสื้อดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาท่ามกลางแสงยามเช้าสีหม่น
“แม่คะ เราไปแจกซองอั่งเปาปีใหม่ให้คนงานในโรงงานกันเถอะค่ะ!” เหมียวชูกำแขนเสื้อแม่ไว้ ดวงตาเป็นประกาย
เยว่หว่านชิงหันมายิ้ม วางปิ่นปักผมลง “แม่ก็กำลังคิดแบบนั้นอยู่พอดี ลูกนี่คิดตรงกับแม่เลยนะ”
“หนูเตรียมเหรียญหยวนเงินไว้ยี่สิบกล่อง...จะมากไปไหมคะ?” เหมียวชูถามเสียงเบา