คืนส่งท้ายปีเก่าที่เซี่ยงไฮ้
โรงงานแห่งใหม่หรงชาง
พิธีเปิดโรงงานเพิ่งผ่านพ้นไปไม่นาน บรรยากาศแห่งความยินดียังคงอบอวล ผ้าแพรแดงที่ตัดแต่งอย่างเรียบร้อยยังแขวนอยู่ตรงประตูโรงงานแห่งใหม่เอี่ยม เหล่าพนักงานต่างมีรอยยิ้มเปี่ยมความยินดีอยู่บนใบหน้า
ภายในโรงงานที่สว่างไสวและสะอาดสะอ้าน เสียงเครื่องจักรเดินเครื่องอย่างคล่องแคล่วเป็นระเบียบ แฝงไว้ด้วยพลังชีวิตอันเปี่ยมล้น
โรงงานแห่งใหม่นี้ตั้งขึ้นตามคำแนะนำของเหมียวชู
เมื่อมองภาพทุกคนทำหน้าที่ของตนอย่างเป็นระเบียบและมีประสิทธิภาพอยู่ในโรงงาน เยว่หว่านชิงก็ยิ่งรู้สึกว่าการตัดสินใจในตอนนั้นไม่ผิดเลย
เธอพิงข้างหน้าต่างในห้องทำงาน มองเงาร่างที่กำลังวุ่นอยู่ด้านล่าง พลางอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า คนเรานี่นะ ต้องวางกฎเกณฑ์ให้ดีตั้งแต่แรกจริง ๆ
ก็เหมือนต้นกล้าที่เพิ่งปลูก ต้องรีบปักหลักค้ำยันให้เหมาะสม มันถึงจะเติบโตขึ้นไปตามทางที่ถูกต้อง หากปล่อยให้มันเอียงไปแล้วค่อยคิดดัดให้ตรง ไม่เพียงต้องออกแรงมากขึ้นเท่านั้น ยังไม่แน่ว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้
กฎระเบียบของโรงงานใหม่ก็เป็นเช่นนั้น ตั้งแต่แรกก็แจกแจงอำนาจหน้าที่ ขั้นตอนการทำงาน ตลอดจนรางวัลและบทลงโทษไว้อย่างชัดเจน ทุกคนเริ่มปฏิบัติตามตั้งแต่วันแรกที่เข้าทำงาน กลับไม่มีใครรู้สึกต่อต้านเท่าไรนัก
ยิ่งไปกว่านั้น พนักงานของโรงงานใหม่ล้วนเป็นคนหนุ่มสาวที่เธอคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน ส่วนใหญ่มีอายุยี่สิบต้น ๆ แววตาเปล่งประกาย มีแรงฮึดสู้ไม่ยอมแพ้อยู่ในตัว ทั้งยังเปิดรับสิ่งใหม่ได้เร็ว เมื่อนำนโยบายใหม่นี้มาใช้กับพวกเขาจึงได้ผลเป็นสองเท่าโดยใช้แรงเพียงครึ่งเดียว
เทียบกับพนักงานเก่าในโรงงานเดิมที่คุ้นชินกับรูปแบบเก่ามานาน เปลี่ยนแปลงได้ยากราวกับปีนขึ้นสวรรค์ คนหนุ่มสาวเหล่านี้ก็เหมือนกระดาษเปล่า ให้เธอวาดพิมพ์เขียวในอุดมคติได้ตามใจ