เยว่หว่านชิงเพิ่งวางรองเท้าปักของเหมียวชูลงในห่อผ้า ก็เห็นพ่อลูกยืนเคียงข้างกันอยู่ตรงประตู ดวงตาของเหมียวชูเป็นประกายตื่นเต้น ส่วนเหมียวเจ๋อหัวยังกำปืนเล็กยาวไว้ในมือ
คำว่า “เสี่ยงเกินไป” ที่เกือบหลุดจากปากของนางถูกกลืนกลับลงไป ก่อนจะยิ้มอย่างจนใจปนเอ็นดู “พวกคุณไปเถอะ ฉันจะฝากจดหมายไว้ให้ผู้จัดการโม่ อธิบายเรื่องบัญชีโรงงานกับกิจการร้านค้าให้ชัดเจน แล้วก็จัดข้าวของในบ้านให้เรียบร้อย” นางเข้าใจนิสัยของพ่อลูกคู่นี้ดี แทนที่จะพูดขัดจนทำให้พวกเขาวอกแวก สู้นางทำหน้าที่เป็นหลักสนับสนุนที่มั่นคงที่สุดดีกว่า
“แม่จงเจริญ!” เหมียวชูโผเข้ามาราวกับนกน้อย โอบเอวเยว่หว่านชิงไว้ “เดี๋ยวหนูจะไปดูในคลังสินค้าของญี่ปุ่น ถ้ามีของดี ๆ จะเอากลับมาให้แม่!”
เยว่หว่านชิงยิ้มพลางตบหลังนางเบา ๆ ปลายนิ้วแตะรอยถลอกตรงขมับอย่างแผ่วเบา “เด็กโง่ ระวังตัวระหว่างทางด้วย เจอทหารญี่ปุ่นก็รีบหลบ” เหมียวชูพยักหน้าแรง ๆ ใจอุ่นวาบจนแทบแผดเผา เธอข้ามภพมาอยู่ในยุควุ่นวายเช่นนี้ แต่กลับมีพ่อแม่ที่คอยสนับสนุนเธออย่างไม่มีเงื่อนไข ทำให้เธอรู้สึกว่าความกล้าที่จะ “ปล่อยตัวตามใจ” ของตัวเองเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
พอหันตัว เหมียวชูก็เหลือบเห็นเยว่หว่านชิงกำลังคัดแยกเหรียญหยวนเงินกับธนบัตรฟาปี้บนโต๊ะเครื่องแป้งใส่กล่องเหล็ก เสียงเหรียญเงินกระทบกันดังใสกังวานเป็นพิเศษในห้องอันเงียบสงบ
เหมียวเจ๋อหัวนั่งยอง ๆ อยู่ข้างหีบไม้การบูร “เงินที่ได้จากร้านค้าและโรงงานในเซี่ยงไฮ้ แลกเป็นทองคำแท่งแล้วเอาไปฉ่านเป่ยกันเถอะ” เขาหยิบทองคำแท่งขึ้นมาหนึ่งแท่ง ชั่งน้ำหนักในมือพลางพูดว่า “ฉันได้ยินสวี่เชิงเล่าว่าที่นั่นเป็นที่ราบสูงดินเหลือง ชีวิตลำบากมาก เราจะไปพึ่งเขตฐานทั้งที จะไปมือเปล่าก็คงไม่ได้ ต้องแสดงความจริงใจให้เห็นบ้าง”