“ฉันมีเงินสด 15,000 ปอนด์ บวกกับหยกชิ้นนี้ที่มีมูลค่าอย่างน้อย 15,000 ปอนด์ รวมเป็น 30,000 พอดี ฉันทุ่มหมดหน้าตักกับคุณ”
คาเรนมองหยกชิ้นนั้น แววตาวูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า “ได้ เปิดไพ่เลย”
เหมียวชูค่อย ๆ วางไพ่ในมือลง ไพ่โพแดงเอส คิง ควีน และแจ็กทั้งสี่ใบเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ “ฉันขาดไพ่สิบโพแดงอีกใบเดียว ก็จะได้สเตรทฟลัช”
คาเรนแค่นเสียงเย็นชา ก่อนวางไพ่ของตัวเองลงบ้าง “โพดำคิง ควีน แจ็ก สิบ สี่ใบเรียงกัน แถมยังมีเอซโพดำอีกใบ นี่ต่างหากสเตรทฟลัช” เขายิ้มอย่างได้ใจ “แม่สาวน้อย เธอแพ้แล้ว”
ไรเอลส่งเสียงโห่ร้องทันที “ฉันบอกแล้วว่าเธอไม่มีทางชนะ! รีบควักลูกตาออกมา!”
แต่เหมียวชูกลับไม่ร้อนรน เธอมองไพ่ของคาเรนแล้วแย้มยิ้ม “คุณคาเรน แน่ใจหรือคะว่าไพ่ของคุณเป็นของจริง?”
พูดพลางเหลือบมองปลายแขนเสื้อของเขา “ที่แขนเสื้อมีผงไพ่ติดอยู่ คงเผลอไปโดนตอนสลับไพ่สินะคะ?”
สีหน้าคาเรนเปลี่ยนฉับพลัน เขายกมือปิดแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัว เหมียวชูพูดต่อ “เมื่อครู่ฉันก็สงสัยอยู่แล้ว ไพ่ใบที่สี่ของคุณเห็นชัด ๆ ว่าเป็นสิบข้าวหลามตัด แล้วทำไมถึงกลายเป็นสิบโพดำไปได้ล่ะคะ? คงฉวยจังหวะที่ทุกคนไม่ทันสังเกตแล้วสลับไพ่สินะ”
เหล่านักพนันรอบข้างพากันซุบซิบ สีหน้าของคาเรนเปลี่ยนจากเขียวคล้ำเป็นซีดเผือด เขาไม่คิดเลยว่าหญิงสาวชาวตะวันออกคนนี้จะตาไวถึงเพียงนี้
เขาตบโต๊ะดังปัง แล้วตะโกนใส่ชายฉกรรจ์ “จับตัวเธอไว้!”
ชั่วขณะที่ชายฉกรรจ์ก้าวเข้ามา เหมียวชูก็ขยับความคิด เคลื่อนย้ายฉับพลันไปอยู่ด้านหลังคาเรน ในมือมีมีดสั้นปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ จ่ออยู่ที่ลำคอของเขา “คุณคาเรน เมื่อเดิมพันแล้วก็ต้องยอมรับผล ถ้าคุณไม่ยอมทำตามที่ตกลงกันไว้ วันนี้คงจบไม่สวยแน่”