รถยนต์แล่นไปตามถนนในประเทศอังกฤษอย่างราบรื่น ไม่นานก็เลี้ยวเข้าไปในโรงเรียนที่มีสภาพแวดล้อมงดงามแห่งหนึ่ง นั่นคือโรงเรียนฮาร์โรว์
สองข้างทางมีสนามหญ้าที่ตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบและอาคารสถาปัตยกรรมโกธิกแบบเก่าแก่ บางครั้งก็มีนักเรียนในชุดเครื่องแบบเดินผ่านพร้อมเสียงหัวเราะ บรรยากาศเต็มไปด้วยพลังวัยเยาว์
เฟินจอดรถไว้หน้าอาคารฝ่ายบริหาร ก่อนลงไปช่วยทั้งสองยกกระเป๋าเดินทาง แล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า “รอสักครู่นะครับ ผมจะไปช่วยจัดการลงทะเบียนเข้าเรียนให้ พักเดียวก็เรียบร้อยครับ”
เขาติดต่อประสานงานเรื่องนักเรียนต่างชาติมานาน จึงคุ้นเคยกับขั้นตอนของโรงเรียนเป็นอย่างดี เหมียวชูกับสวี่เฮ่อหมิงรอไม่นาน ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเขาก็ถือเอกสารที่จัดการเรียบร้อยแล้วเดินออกมา พร้อมยื่นแผนที่โรงเรียนให้ทั้งคู่คนละฉบับ
“จัดการเอกสารเรียบร้อยแล้วครับ นี่เป็นหนังสือรับรองการเข้าเรียนกับแผนที่โรงเรียน หอพักก็จัดไว้ให้แล้ว อยู่ที่อาคารหอพักทางโน้นครับ”
เฟินชี้ไปยังอาคารอิฐแดงที่อยู่ไม่ไกล จากนั้นก็หยิบนามบัตรปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าด้านในของเสื้อสูท แล้วยื่นให้เหมียวชูกับสวี่เฮ่อหมิงคนละใบ “นี่นามบัตรของผมครับ ถ้าต้องการเช่าบ้าน ไปหาผมตามที่อยู่นี้ได้เลย”
นอกจากงานประจำแล้ว เขายังรับเป็นนายหน้าหาบ้านเช่าควบคู่ไปด้วย ลูกหลานตระกูลร่ำรวยอย่างเหมียวชูกับสวี่เฮ่อหมิงส่วนใหญ่มักอยู่หอพักที่เรียบง่ายไม่ค่อยได้ จึงคิดจะออกไปเช่าบ้านอยู่กันเองเสมอ นี่เป็นรายได้เสริมสำคัญของเขา
เฟินประดับรอยยิ้มแบบมืออาชีพไว้บนใบหน้า น้ำเสียงเป็นธรรมชาติ ไม่มีท่าทีจงใจเสนอขายเลยสักนิด ราวกับเพียงพูดขึ้นมาลอย ๆ เท่านั้น