ทั้งสองเดินออกจากอาคารอพาร์ตเมนต์ ถนนในอังกฤษยามเย็นอาบไล้ด้วยแสงอาทิตย์สีส้มอุ่น อาคารก่ออิฐแดงสองข้างทางตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ไฟถนนเริ่มสว่างขึ้นทีละดวง
“เหมียวชู เราจะไปทำอะไรกันเหรอ?” สวี่เฮ่อหมิงอดถามไม่ได้ สายตายังคงกวาดมองป้ายร้านรวงริมทาง
“หาอะไรอร่อย ๆ กินกันก่อน เติมท้องให้อิ่มแล้วค่อยว่ากัน” เหมียวชูหันมองรอบด้าน ก่อนชี้ไปยังร้านอาหารเล็ก ๆ ไม่ไกลนักซึ่งแขวนป้าย “ฟิชแอนด์ชิปส์” ไว้หน้าร้าน “ดูสิ ร้านนั้นคนเยอะดีนะ ไปลองกินกันไหม? ฉันเคยหาข้อมูลมาแล้ว นี่เป็นอาหารขึ้นชื่อของอังกฤษเลย”
สวี่เฮ่อหมิงรีบพยักหน้า “ได้สิ! ฉันยังไม่เคยกินมาก่อนเลย!”
ทั้งสองเดินเข้าไปในร้าน กลิ่นหอมเข้มข้นของของทอดก็ลอยมาแตะจมูก
ร้านไม่ใหญ่ การตกแต่งเรียบง่าย โต๊ะเก้าอี้ไม้จัดวางอย่างเป็นระเบียบ มีชาวเมืองไม่น้อยนั่งล้อมโต๊ะกินอาหาร พลางพูดคุยกันเสียงเบา บรรยากาศครึกครื้นและอบอุ่น
พนักงานเป็นหญิงวัยกลางคนสวมผ้ากันเปื้อนลายตาราง เมื่อเห็นทั้งสองเข้ามาก็รีบเดินมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ก่อนเอ่ยถามเป็นภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงแบบอังกฤษว่า “สวัสดีตอนเย็นค่ะ รับอะไรดีคะ?”
แม้ก่อนทะลุมิติเข้ามาในนิยายเหมียวชูจะไม่เคยไปอังกฤษ แต่เธอเตรียมตัวหาข้อมูลมาอย่างดี จึงตอบเป็นภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว “สวัสดีค่ะ ขอฟิชแอนด์ชิปส์สองที่ แล้วก็นมร้อนสองแก้วค่ะ ขอบคุณค่ะ”
มันฝรั่งทอดนี่อร่อยจริง ๆ หลังทะลุเข้ามาในนิยาย เธอก็ไม่ได้กินอีกเลย คนเราต้องกินอาหารขยะเป็นระยะ ถ้าคุณปู่เคเอฟซีก็ทะลุเข้ามาในนิยายล่วงหน้าได้ด้วยก็คงดี