หลังจัดการเรื่องปลอมแผนที่สมบัติและเตรียมป้อมปืนร้างไว้เรียบร้อย เหมียวเจ๋อหัวก็พกแผนที่สมบัติบนหนังแกะที่ตั้งใจปลอมขึ้นมาอย่างประณีต มุ่งตรงไปยังกองบัญชาการที่เหมียวหย่งประจำอยู่
เวลานี้ ภายในกองบัญชาการมีทหารหลายนายกำลังล้อมโต๊ะหารือเรื่องภารกิจ พอเห็นเหมียวเจ๋อหัวเดินเข้ามา ทุกคนก็พากันลุกขึ้นทักทาย
“พี่ มาที่นี่ได้ยังไงครับ?” เหมียวหย่งรีบเดินเข้าไปหา พลางส่งสัญญาณให้ทหารหยุดหารือชั่วคราว ก่อนพาเหมียวเจ๋อหัวไปยังมุมสงบด้านข้าง สีหน้าเจือแววสงสัย “เรื่องเตรียมออกเดินทางมีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือเปล่าครับ?”
เหมียวเจ๋อหัวโบกมือ กดเสียงลงต่ำ แล้วหยิบของสิ่งหนึ่งที่ห่อด้วยผ้าน้ำมันออกมาจากอก ค่อย ๆ ยื่นให้เหมียวหย่ง “ต้าย่ง ไม่ใช่เรื่องออกเดินทางหรอก นี่เป็นแผนที่ที่สหายซึ่งแฝงตัวอยู่ก่อนหน้านี้ลอบส่งมาให้ฉัน ฉันดูแล้วเห็นว่าลายเส้นยุ่งเหยิงไปหมด คล้ายแผนที่บอกเส้นทาง นายช่วยดูหน่อยสิว่านี่ใช่แผนที่สมบัติในตำนานหรือเปล่า?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหมียวหย่งก็รีบรับห่อผ้าน้ำมันมา แล้วค่อย ๆ คลี่ออก
ข้างในเป็นหนังแกะสีเหลืองเก่า เมื่อสัมผัสแล้วรู้สึกนุ่มอุ่นและหนาแน่น เพียงแตะดูก็รู้ว่าเป็นของดีที่มีอายุไม่น้อย
บนหนังแกะมีเส้นสีดำวาดไว้อย่างคดเคี้ยว พร้อมระบุชื่อสถานที่เลือนรางอยู่หลายแห่งและสัญลักษณ์ประหลาดอีกจำนวนหนึ่ง เมื่อไล่ตามเส้นลงไปดูก็เห็นว่าเป็นแผนที่เส้นทางฉบับสมบูรณ์จริง ๆ โดยมีจุดหมายมุ่งไปยังนอกเมือง
“นี่...” เหมียวหย่งขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาเคร่งขรึมขึ้น เขาไม่ได้สงสัยเรื่องสมบัติตามที่เหมียวเจ๋อหัวคาดไว้ แต่กลับนึกถึงความเสี่ยงเป็นอย่างแรก ก่อนกล่าวเสียงหนักแน่นว่า “ไม่ว่าจะเป็นแผนที่สมบัติหรือไม่ เราก็ประมาทไม่ได้ ตอนนี้สถานการณ์ซับซ้อน ฉันกลัวว่านี่จะเป็นกับดักที่พวกญี่ปุ่นทิ้งไว้ ข้างในอาจมีระเบิดเชื้อโรคหรือกระสุนปืนใหญ่ที่ยังไม่ระเบิด ถ้าจัดการโดยไม่ไตร่ตรอง อาจเกิดเรื่องใหญ่ได้!”