หอประชุมของสภาการค้าจี้หนานอบอวลไปด้วยกลิ่นประหลาดของแป้งหอมคุณภาพต่ำปนกับควันบุหรี่ พรมสีแดงฉานปูยาวจากประตูไปจนถึงเวทีประธาน ธงแผ่นยาของญี่ปุ่นที่ปักอยู่สองข้างทางสะบัดส่งเสียงดังอยู่ในลมโกรกที่พัดผ่านหอประชุม
ยามหวังซือเหนียนก้าวเข้าหอประชุมตามเสียงระฆัง การประชุมก็เริ่มไปแล้วเกือบครึ่ง เขามีสีหน้าสงบนิ่ง ราวกับมาร่วมวงน้ำชากับเพื่อนเก่า มิใช่พิธีเข้ารับตำแหน่งที่ทุกคนพากันรังเกียจเพราะฝักใฝ่ญี่ปุ่น
“ประธานสมาคมหวัง เชิญทางนี้ครับ” ทหารญี่ปุ่นตัวเล็กในชุดเครื่องแบบสีเหลืองก้มตัวนำเขาไปยังที่นั่งประธานแถวหน้า
หวังซือเหนียนไม่แม้แต่จะปรายตามองทหารตัวเล็กคนนั้น ยามเดินผ่านแถวที่นั่ง เขาจงใจชะลอฝีเท้า จึงได้ยินเสียงซุบซิบจากด้านหลังอย่างชัดเจน “ไม่ใช่ว่าเจ้าสัวเหวียงบอกว่าตายก็ไม่ยอมมาหรือ แล้วทำไมถึงยังมาได้ล่ะ”
“คราวนี้จบเห่แล้ว กระดูกสันหลังของวงการค้าจี้หนานถูกเขาทิ้งจนหมดสิ้น”
ยังมีคนกดเสียงด่าว่า “พวกขายชาติ” ทุกคำทิ่มแทงหัวใจ ทว่าเขาเพียงกำหมัดแน่นจนปลายนิ้วจิกลงกลางฝ่ามือ
เหนือเวทีประธานมีป้ายผ้าพาดอยู่ เขียนว่า “มิตรภาพอันดีระหว่างญี่ปุ่นกับจีน” หมึกสีเข้มสดจัดจนบาดตา
ซูจื่อจี้หลังยืนอยู่หน้าไมโครโฟน กำลังพูดจาภาษาญี่ปุ่นฟังไม่รู้เรื่องอยู่ยืดยาว ล่ามที่ยืนด้านหลังกล่าวทวนคำโกหกเรื่อง “มหาเอเชียบูรพาร่วมเจริญ” อย่างไร้ชีวิตชีวา
หวังซือเหนียนเดินไปนั่งที่นั่งประธาน ไขว่ห้างอย่างสบายใจ วางศอกบนที่วางแขน แล้วใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ จังหวะนั้นกลับเข้ากับน้ำเสียงปราศรัยของยามาโมโตอย่างประหลาด ราวกับกำลังเคาะจังหวะประกอบละครตลกฉากนี้อยู่
เมื่อซูจื่อจี้หลังพูดประโยคสุดท้ายจบ เสียงปรบมือก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา คนส่วนใหญ่ที่ปรบมือเป็นทหารญี่ปุ่นกับพวกทรยศชาติไม่กี่คนที่ประจบสอพลอผู้มีอำนาจ