คุณนายโจวจ้องแผ่นกระดาษบาง ๆ นั้น แววตาเย็นเยียบราวกับเคลือบน้ำแข็ง ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองผู้จัดการโจว มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเย็นชา “ผู้จัดการโจว ตั๋วใบนี้ของคุณเอามาหยอกฉันเล่นหรือไง?”
แววตานั้นบอกชัดเจนว่า “นี่กำลังเล่นตลกกับฉันอยู่หรือไง”
“คุณนายโจวพูดเล่นแล้วครับ!” ผู้จัดการโจวรีบก้าวเข้ามา ชี้ไปที่ขีดบอกระดับตรงด้านล่างของวงล้อ “วงล้อนี่ทำจากไม้จริงทั้งชิ้น เข็มชี้ก็ทำจากทองแดง ด้านล่างไม่มีทั้งกลไกและช่องลับ มีเพื่อนบ้านตั้งมากมายมองดูอยู่ พวกเราจะกล้าโกงได้ยังไงครับ!”
คนรอบข้างต่างพากันคล้อยตาม บ้างก็พูดว่า “เมื่อครู่ฉันก็ได้คูปองส่วนลดมาใบหนึ่ง” บ้างก็ว่า “วงล้อนี่ดูน่าเชื่อถือดีนะ”
คุณนายโจวเดินวนรอบวงล้อสามรอบ ใช้นิ้วเคาะขอบวงล้อ แล้วก้มลงตรวจดูฐานอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบพิรุธใด ๆ จริง ๆ
ความอยากเอาชนะของนางถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มที่ จึงหันไปตะโกนบอกคนรับใช้ว่า “เอาตั๋วเงินสำหรับหมุนสิบครั้งมาอีก! ฉันไม่เชื่อหรอก วันนี้ฉันจะไม่ได้ชุดครอบครัวนี่!” นางเหลือบมองชุดครอบครัวตัวอย่าง แววตาฉายความดื้อดึงขึ้นมาวูบหนึ่ง!
ยิ่งเป็นองุ่นที่เอื้อมไม่ถึง ก็ยิ่งอยากลองชิมดูว่ารสชาติเป็นอย่างไร!
ผู้จัดการโจวถอนหายใจโล่งอก รีบสั่งให้คนนำด้ามหมุนวงล้อมาส่งให้คุณนายโจว
ฝูงชนรอบข้างกลับมาคึกคักอีกครั้ง บ้างพนันว่าครั้งนี้คุณนายโจวจะถูกรางวัล บ้างก็แอบพนันว่านางคงหมุนได้รางวัลว่างอีก
แม้แต่เหมียวชูที่นอนพิงขอบหน้าต่างชั้นสองยังอดยิ้มขำไม่ได้ หันไปบอกเด็กในร้านว่า “ไป เอาชุดครอบครัวสำรองออกมา เดี๋ยวคุณนายโจวถูกรางวัลก็ห่อให้เธอเลย ลูกค้ารายใหญ่ของเรา ต้องดูแลให้ดี”
กระดิ่งทองแดงหน้าร้านจิ้นซิ่วเก๋อถูกลมพัดจนส่งเสียงดังกรุ๋งกริ๋ง แต่บรรยากาศตรงนั้นกลับเย็นเยียบราวกับกลายเป็นน้ำแข็ง
ข้อนิ้วของคุณนายโจวที่กำด้ามหมุนวงล้อซีดขาว ขนบนเสื้อกั๊กขนมิงค์ที่นางสวมถูกกำจนยุ่งเหยิง นี่เป็นครั้งที่ 170 แล้ว เข็มชี้ของวงล้อไม่เฉียดผ่านขอบคำว่า “ชุดครอบครัว” แล้วเลื่อนเลยไป ก็หยุดอยู่บนรางวัลเล็ก ๆ ที่ไม่มีราคาอย่าง “สบู่หนึ่งก้อน” หรือ “ผ้าพันคอหนึ่งผืน” ไม่เคยได้แม้แต่คูปองส่วนลดมูลค่าสูงสักใบ