“ผะ...ผู้บัญชาการ นี่มัน...” ทหารช่างเก็บกู้ระเบิดหนุ่มพูดตะกุกตะกัก ไม่รู้จะเอ่ยอะไรออกมาดี
เหมียวหย่งฝืนทำใจให้สงบก่อนกล่าวว่า “อย่าเพิ่งยืนอึ้ง รีบปิดฝาหีบแล้วเก็บไว้ก่อน!”
เขาหันไปมองลู่จินอาน “จินอาน พาคนขุดต่อ ระวังมือกันหน่อย! ทองคำแท่งในหีบนี้อาจเป็นแค่กลลวงของทหารญี่ปุ่นก็ได้ ไม่รู้ว่าหีบใบต่อ ๆ ไปซ่อนอะไรไว้บ้าง อย่าเพิ่งเปิดสุ่มสี่สุ่มห้า ขุดขึ้นมาแล้วขนไปกองไว้บนพื้นให้หมด จากนั้นค่อยเฝ้าดูแลให้ดี!”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ฝ่ามือของเหมียวหย่งกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
เขาไม่ได้กลัวว่าจะมีหลุมพรางอยู่ข้างล่าง แต่กลัวว่าหีบที่เหลือจะเต็มไปด้วยของมีค่าที่ใช้ซื้อขายได้ทั้งหมด ทองคำแท่งจำนวนมากขนาดนี้เกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้ หากจัดการพลาดหรือข่าวรั่วไหลออกไปแม้แต่นิดเดียว ไม่เพียงจะนำภัยถึงชีวิตมาให้ตัวเอง แต่อาจก่อให้เกิดการแย่งชิงกันจนสร้างความวุ่นวายให้ทั้งกองทัพและท้องถิ่น
เพื่อความรอบคอบ ต้องควบคุมของทั้งหมดไว้ก่อน แล้วค่อยกลับไปรายงานผู้บังคับบัญชาอย่างละเอียด ให้ผู้บังคับบัญชาระดับสูงเป็นผู้ตัดสินใจ
“รับทราบ!” ลู่จินอานขานรับทันที ก่อนโบกมือส่งสัญญาณให้เหล่าทหารลงมือขุดต่อ
หลังจากตะลึงกับภาพเมื่อครู่ เหล่าทหารก็รีบรวบรวมสติ หยิบเครื่องมือขึ้นมาขุดกันต่อ
ทุกคนผลัดเปลี่ยนกันลงแรง ไม่มีใครกล้าหย่อนความระมัดระวังแม้แต่น้อย เพราะกลัวว่าจะพลาดรายละเอียดใดไป
กว่าจะเสร็จงานก็เป็นเวลาฟ้าสางแล้ว
บนพื้นมีหีบใบใหญ่หลายสิบใบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
แต่ละใบหนักอึ้ง ทหารคนเดียวไม่มีทางยกไหว ต้องใช้สองหรือสามคนช่วยกันหามขึ้นมา ทว่าการขุดในหลุมยังไม่ถึงก้น ด้านล่างยังเห็นเค้าโครงของหีบอีกหลายใบอยู่ราง ๆ
เหมียวหย่งนวดไหล่ที่เริ่มปวดเมื่อย พลางมองแสงสว่างตรงขอบฟ้า ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “เสี่ยวจ้าว!”
“ครับ!”
“พาพี่น้องกลุ่มนี้กลับไปก่อน ไปที่กองทัพแล้วเปลี่ยนคนที่ยังมีแรงมาขุดต่อ ต้องรักษาความปลอดภัยที่นี่ให้ดี ระหว่างทางก็ระวังเวรยาม ห้ามใครเข้าใกล้เพื่อสืบข่าวเด็ดขาด!” เหมียวหย่งกำชับ “จินอาน นายอยู่ที่นี่กับฉัน”