หลังฉลองปีใหม่เสร็จ เหมียวหย่งก็จากไปอย่างเงียบเชียบ ขณะที่คนในตระกูลเหมียวยังหลับสนิท
นับแต่นั้นมา ชีวิตของตระกูลเหมียวก็กลับคืนสู่ความสงบดังเช่นวันวาน
เหมียวชูติดตามหมอทหารหวังเข้าไปบนเขาด้านหลังเพื่อจำแนกสมุนไพร ปลายนิ้วเปื้อนน้ำสมุนไพรจนเหลือง แต่กลับท่องตำราเตรียมสมุนไพรได้อย่างคล่องแคล่ว
เหมียวเจ๋อหัวสอนหนังสืออยู่ที่โรงเรียนในอำเภอ เขาเขียนคำว่า “ขับไล่โจรญี่ปุ่น” ตัวโต ๆ บนกระดานดำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เยว่หว่านชิงพาพวกผู้หญิงนั่งทอผ้าอยู่ในถ้ำดิน ผ้าหยาบที่ทอเสร็จนอกจากนำไปตัดเย็บเครื่องแบบให้เหล่าทหารแล้ว ยังแลกธัญพืชหยาบ ๆ มาช่วยจุนเจือครอบครัวได้ด้วย
วันเวลาไหลผ่านไปอย่างช้า ๆ ท่ามกลางกลิ่นยา กลิ่นหมึก และเสียงฝ้ายเสียดสีกันเบา ๆ
พริบตาเดียวก็เข้าสู่ฤดูร้อนปี 1945
อากาศร้อนอบอ้าวในเมืองเป่ยผิงเป็นพิเศษ ใบของต้นไหวเก่าแก่ในตรอกห้อยระย้า เสียงจักจั่นร้องเซ็งแซ่จนชวนให้หงุดหงิด
เหมียวหย่งสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเทา ทำทีเป็นพ่อค้าเร่ที่กำลังไปตลาด กดปีกหมวกต่ำแล้วเดินตามหลังลู่จินอาน
ทั้งคู่เพิ่งออกมาจากจุดติดต่อหลังรับข่าวกรองมา แผนผังการถอนกำลังของกองทัพญี่ปุ่นภาคเหนือของจีนฉบับนั้นเกี่ยวพันกับสถานการณ์รบทั่วภาคเหนือของจีน
“จินอาน อย่าหยุด คืนนี้เราต้องออกจากเมืองให้ได้” เหมียวหย่งใช้ศอกสะกิดลู่จินอานที่อยู่ข้างกาย พลางกดเสียงต่ำสุดขีด
ทว่าลู่จินอานราวกับไม่ได้ยิน เท้าทั้งสองตรึงแน่นอยู่กับที่ จ้องรถยนต์สีดำฝั่งตรงข้ามถนนเขม็ง
กระจกรถค่อย ๆ ลดลง เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกตา มุมปากประดับรอยยิ้มชั่วร้าย คนผู้นั้นคือซูจื่อจี้หลัง! ศัตรูที่สังหารหวังซือเหนียนผู้เป็นพ่อด้วยมือตัวเอง และทำให้เขาต้องกังวลใจทั้งวันทั้งคืน!