คาบอ่านหนังสือด้วยตนเองคาบสุดท้ายก่อนสอบ ภายในห้องเรียนเงียบสนิท
นักเรียนหลายคนต่างตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ก้มหน้าทำโจทย์และท่องจำเนื้อหาสำคัญกันอย่างขะมักเขม้น
เหมียวชูนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง หนังสือคณิตศาสตร์กางอยู่ตรงหน้า เธอใช้สองมือประคองแก้มไว้ สายตาดูเหมือนกำลังจับจ้องอยู่บนหน้ากระดาษ ทว่าความจริงกลับล่องลอยไปไกล
หวังหวยจิ่นที่นั่งอยู่ด้านหลังสังเกตเห็นท่าทาง “ตั้งใจ” ของเธอ จึงคิดว่าเธอกำลังกังวลกับการสอบที่ใกล้เข้ามา เขาค่อย ๆ ลุกจากที่นั่ง แล้วแตะหลังเธอเบา ๆ ก่อนจะลดเสียงลงปลอบว่า “เหมียวชู ไม่ต้องเครียดหรอกนะ การสอบเล็ก ๆ แบบนี้ปกติพวกเราไม่ค่อยใส่ใจกันอยู่แล้ว อีกอย่างมีสวี่เฮ่อหมิงอยู่ พวกเรายังไงก็สอบได้ที่หนึ่งไม่ได้อยู่ดี ทำใจสบาย ๆ ก็พอ!” น้ำเสียงของเขาฟังดูสบาย ๆ ไม่ยี่หระ แถมยังขยิบตาให้เหมียวชูอีกด้วย
หวังหวยจิ่นคิดว่าเหมียวชูกำลังตั้งใจอ่านหนังสือเตรียมสอบ โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้สติของเธอหลุดเข้าไปอยู่ในมิติพื้นที่วิเศษแล้ว
ภายในมิติของเธอ ต้นพลับเติบโตจนกิ่งก้านเขียวชอุ่ม ผลพลับสุกสีแดงสดห้อยระย้าเต็มกิ่ง หน้าตาเหมือนโคมไฟดวงเล็ก ๆ มองแล้วชวนให้ใจเบิกบาน เหมียวชูกำลังใช้จิตสำนึกเด็ดลูกพลับสุกใส่ตะกร้าไม้ไผ่ เพลิดเพลินจนแทบไม่อยากหยุด
เมื่อได้ยินเสียงของหวังหวยจิ่น สติของเหมียวชูก็ถอนกลับจากมิติในชั่วพริบตา เธอได้สติขึ้นมาแล้วหันไปสบตาที่เปี่ยมด้วยความห่วงใยของเขาพอดี หลังชะงักไปครู่หนึ่งจึงนึกได้ว่าเขาพูดอะไร พลางยิ้มและพยักหน้า “ได้เลย ขอบคุณนะ หวังหวยจิ่น” เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะถามต่อด้วยความสงสัย “ว่าแต่ สวี่เฮ่อหมิงเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”