เหมียวเจ๋อหัวชะงักไปก่อนจะเข้าใจความหมายของคำว่า “ช้อปฟรี” ที่ลูกสาวพูด แล้วก็อดหัวเราะเสียงดังไม่ได้ “ตัวแสบเอ๊ย! คิดตรงกับพ่อเลย! แต่สถานที่พวกนั้นมีคนเฝ้าแน่นหนา ต้องวางแผนกันให้ดี”
“หนูจะเข้าไปหาที่ดินในมิติตอนนี้เลย เราไปสำรวจบ้านหลังนั้นกันก่อน ถ้ามีของอยู่จริงก็ช่วยประหยัดแรงไปได้เยอะ!” เหมียวชูพูดพลางหลับตาลง จิตสำนึกดำดิ่งเข้าไปในมิติพื้นที่วิเศษ
ในหีบไม้ที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในชั้นวางของ มีโฉนดที่ดินสีเหลืองเก่าหนึ่งฉบับวางอยู่จริง ๆ ขอบกระดาษเซวียนจื่อรุ่ยจนเป็นขุย บนแผ่นนั้นเขียนว่า “ถนนเซียเฟย เลขที่ 3” ส่วนชื่อที่ลงท้ายไว้ก็คือเหมาจื่อหมิง
เธอลืมตาขึ้นแล้วชูโฉนดในมือให้ดู “เจอแล้วค่ะพ่อ ที่อยู่คือถนนเซียเฟย เลขที่ 3 ไม่ไกลจากบ้านเรา เดินไปก็แค่ 15 นาที!”
เหมียวเจ๋อหัวรับโฉนดไปตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหา จากนั้นก็รื้อเสื้อคลุมสั้นเก่า ๆ สองตัวจากตู้ติดผนังมาเปลี่ยน สอดมีดสั้นไว้ป้องกันตัวอีกเล่ม เมื่อพ่อลูกจัดการเตรียมตัวเรียบร้อย ก็ล็อกประตูใหญ่แล้วมุ่งหน้าไปถนนเซียเฟย
บ้านเลขที่ 3 ถนนเซียเฟยซ่อนตัวอยู่ตรงหัวมุมระหว่างถนนสองสาย เป็นเรือนเดี่ยวที่มีประตูใหญ่สีชาด ห่วงทองแดงบนบานประตูขึ้นสนิมไปนานแล้ว
เหมียวชูลองผลักประตู บานพับส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดประหลาด ๆ ราวกับไม่มีใครเปิดมานานมาก
แย่แล้ว ไม่มีกุญแจ พ่อจ๋า ตอนนั้นเราลืมไปแล้วว่าเอากุญแจไปทิ้งไว้ที่ไหน
โชคดีที่กำแพงไม่สูงมาก อีกทั้งตอนนี้เหมียวเจ๋อหัวทั้งสูงทั้งกำยำ กำแพงแค่นี้จึงไม่ใช่ปัญหา เขาอุ้มเหมียวชูขึ้นไปบนกำแพงได้อย่างง่ายดาย
จากนั้นเขาก็วิ่งถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะกระโดดข้ามเข้าไปในเรือน