เหมียวชูมองใบหน้าของสวี่เชิงที่เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว กลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น สีหน้านี้ช่างชวนให้จินตนาการเสียจริง ถ้าอยู่ในยุคปัจจุบัน ลุงสวี่คงกำลังคิดในใจอย่างบ้าคลั่งว่า “มีคำด่าอยู่คำหนึ่ง ไม่รู้ควรพูดดีไหม” แน่ ๆ
เธอกำลังจะแอบสะกิดแขนพ่อ ก็ได้ยินเหมียวเจ๋อหัวชิงพูดขึ้นก่อน น้ำเสียงแฝงความผ่อนคลายที่จงใจแสดงออกมา “ท่านพี่ซวย ไม่ต้องกังวล กลอุบายเบี่ยงเคราะห์ไปให้คนอื่นของเรานี่ได้ผลชะงัด! ญี่ปุ่นกับรัฐบาลหวังเว่ยปลอมก็ระแวงกันเองอยู่แล้ว คราวนี้พวกเขาต้องปักใจว่าเป็นฝีมือฝ่ายญี่ปุ่นฆ่าปิดปากแน่ แล้วจะยังตามจี้คนร้ายไม่เลิกได้อย่างไร?”
“ขอบใจจริง ๆ นะ!” สวี่เชิงกัดฟันพูดออกมา ทุกคำราวกับถูกเค้นออกมาจากซอกฟัน เขามองศพเพื่อนร่วมงานสามคนบนพื้น แล้วนึกถึงวิธีทำเรื่องให้เสร็จก่อนค่อยรายงานของเหมียวเจ๋อหัว ความโกรธก็พลุ่งขึ้นมาเต็มอก ทว่าทั้งแผนลับที่ซ่อนตัวอยู่และทองคำแท่งกองนั้นต่างก็เป็นข่าวดีที่จับต้องได้ ทำให้เขาไม่มีแม้แต่ความมั่นใจจะระเบิดอารมณ์
“จะเกรงใจอะไรกัน!” เหมียวเจ๋อหัวรู้จักพอ รีบดึงเหมียวชูที่ยังแอบหัวเราะอยู่เข้ามา
“พวกเราจะไม่รบกวนคุณจัดการธุระสำคัญแล้ว ขอตัวก่อน!” พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็ลากลูกสาวถอยไปถึงหน้าประตูแล้ว ก่อนปิดประตูยังไม่ลืมโผล่หน้าเข้ามาเสริมว่า “อย่าลืมคืนเครื่องวิทยุกระจายเสียงให้ฉันด้วย!”
ประตูห้องปิดดังแกร๊ก สวี่เชิงมองห้องว่างเปล่าตรงหน้า แทบจะหายใจไม่ออก
ข่าวดีคือโยนความผิดไปให้ญี่ปุ่นได้จริง ๆ ฝ่ายรัฐบาลหวังเว่ยปลอมคงพุ่งเป้าไปที่ฝ่ายญี่ปุ่นเป็นส่วนใหญ่ แต่ข่าวร้ายที่ทำให้ปวดใจยิ่งกว่าก็คือ ภารกิจนี้เป็นงานที่จวินถ่งมอบหมายมา หากหนังสือพิมพ์ลงข่าวคาดเดาว่า “ทหารญี่ปุ่นฆ่าปิดปาก” ด้วยนิสัยช่างระแวงของคนจวินถ่ง ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจสงสัยว่าเขาร่วมมือกับฝ่ายญี่ปุ่นก่อเรื่องนี้ขึ้นมาก็ได้