ในตอนนั้นเอง เสียงผู้หญิงก็ดังมาจากในบ้าน “เจียวเจียว มาถึงแล้วใช่ไหม?” ระหว่างพูด เสี่ยวเตี๋ยก็เดินออกมาจากในบ้าน
เธอสวมชุดเดรสผ้าฝ้ายสีเรียบดูสง่างาม เมื่อเทียบกับเมื่อ 4 ปีก่อน เธอมีเสน่ห์ของผู้ใหญ่มากขึ้น แต่ก็ยังคงงดงามเหมือนเดิม
เหมียวชูเงยหน้าขึ้น พอเห็นเสี่ยวเตี๋ยก็เผยรอยยิ้มยินดี กำลังจะเอ่ยปากทัก ทว่ากลับชะงักไปเสียก่อน
ไม่ได้เจอกัน 4 ปี เสี่ยวเตี๋ยแต่งงานกับลุงต้าหย่งแล้ว ตอนแรกเธอคิดจะเรียกพี่เสี่ยวเตี๋ย แต่ก็รู้สึกว่าตอนนี้ฐานะของเสี่ยวเตี๋ยเปลี่ยนไปแล้ว จะเรียกพี่เหมือนเดิมคงไม่เหมาะหรือเปล่า?
แต่จะให้เรียกป้าก็เรียกไม่ออกจริง ๆ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คำพูดที่เกือบหลุดจากปากจึงกลายเป็น “เสี่ยวเตี๋ย...”
เสี่ยวเตี๋ยเห็นท่าทางลังเลของเธอแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาและจับมือเธอไว้เบา ๆ “เด็กโง่ จะเกรงใจกับฉันทำไม? เรียกพี่เสี่ยวเตี๋ยเหมือนเดิมก็พอ หลายปีมานี้ฉันชินแล้ว อย่าทำห่างเหินกันเลย แล้วก็อย่าเรียกผิดลำดับอาวุโสด้วย เธอเต็มใจเรียกฉันว่าพี่ ฉันดีใจจะตาย”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของเสี่ยวเตี๋ย และได้ฟังถ้อยคำอ่อนโยนของเธอ ความลังเลในใจเหมียวชูก็พลันสลายไป “ได้เลย พี่เสี่ยวเตี๋ย! งั้นเรื่องของเราก็เอาตามนี้ ส่วนฉันกับลุงต้าหย่งก็นับกันอีกแบบ”
“รีบเข้ามา รีบเข้ามา ข้างนอกร้อนจะตาย” เสี่ยวเตี๋ยจูงมือเหมียวชูเดินเข้าไปพลางยิ้มกล่าว “ฉันรู้ว่าเธอชอบกินหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว แล้วก็ขนมกุ้ยหัวที่เธอชอบที่สุดตอนเด็ก ๆ ฉันทำไว้ให้หมดแล้ว หมูสามชั้นตุ๋นมาตั้งแต่บ่าย หอมมาก รอเธอกลับมากินข้าวอยู่นี่แหละ”