หลายวันนี้อากาศร้อน หอพักเปิดแอร์ทั้งวันทั้งคืน อากาศแห้งมาก
ยวีฮวนตื่นขึ้นมา เจ็บคอและคอบวม เหยียนอวี้พาเธอไปซื้อซาลาเปาหมูซีอิ๊วอร่อย ๆ มาก็ยังรู้สึกห่อเหี่ยวไม่ร่าเริง
ช่วงบ่ายไม่มีเรียน ฉินอวิ๋นเหย่มารับเธอออกไปกินข้าว
พอเจอกัน ฉินอวิ๋นเหย่ก็ได้ยินว่าเสียงเธอผิดปกติ ประคองหน้าเธอ สังเกตสีหน้าเธอ “คอไม่สบายเหรอ”
“ในหอแห้งเกินไป” ยวีฮวนอ่อนแรงนอนบนเบาะหลังรถ ไม่อยากพูด
ฉินอวิ๋นเหย่สั่งให้คนขับรถเปลี่ยนเส้นทางตรง ไปหาหมอก่อน รับยามา
แผนเดิมคือพายวีฮวนไปกินอาหารร้านหนึ่งที่เสิร์ฟอาหารหูหนาน สั่งอาหารไว้แล้ว มีปีกไก่ผัดพริกแห้งที่เธออยากกิน แต่หมอบอกว่าอย่ากินของเผ็ดร้อนจะดีที่สุด
ฉินอวิ๋นเหย่พายวีฮวนกลับไปที่ที่อยู่ประจำของตัวเอง เป็นวิลล่าหลังเล็กสภาพแวดล้อมดีมาก
เขาจ้องยวีฮวนกินยา หารีโมตทีวีที่ไม่เคยใช้ออกมา ให้เธอหารายการที่ชอบดู แล้วก็เข้าครัวไป
ยวีฮวนสนใจเรื่องที่ฉินอวิ๋นเหย่ทำอาหารมากกว่า
คุณชายใหญ่ที่เกิดในตระกูลสูงศักดิ์ ตั้งแต่เล็กก็เป็นทายาทสืบทอดตำแหน่ง ได้รับการศึกษาชั้นสูง เวลาหาเงินเป็นทองได้... คนแบบนี้ ถึงกับทำอาหารเป็นเหรอ
เธอโยนรีโมตไปข้างหนึ่ง แล้วเดินตามเข้าไปในครัวราวกับหางน้อย ๆ ดูฉินอวิ๋นเหย่ล้างวัตถุดิบ
“ปกติคุณก็ทำอาหารเองเหรอคะ” เธอสงสัย
“ไม่ แผนเดิมตอนเที่ยงไม่กลับมากินข้าว ก็เลยไม่ได้ให้ป้ามา” ฉินอวิ๋นเหย่ถือมีดหั่นเนื้อ ท่วงท่าไม่ถึงกับคล่องแคล่ว แต่การเคลื่อนไหวนิ่งนิ่ง ให้ความรู้สึกว่าถึงไม่เคยทำอาหาร ก็จัดการออกมาเป็นกับข้าวเต็มโต๊ะได้