บางครั้งยวีฮวนก็อยากกัดเซี่ยจวิ๋นเหยาแรง ๆ สักที
ปฏิสัมพันธ์ของทั้งคู่ ล้วนอยู่ในสายตาของจี้ยวี่โจว หลังจากทานอาหารเสร็จ เซี่ยจวิ๋นเหยาเดินตามไปเองโดยดี ตั้งใจจะยอมรับการตัดสินใด ๆ จากพี่เขย
ทว่าครั้งนี้ จี้ยวี่โจวยกมือกั้นประตูรถที่เขากำลังจะเปิดออก มีมารยาทยิ่งนักว่า "ในเมื่อถึงเมืองเอแล้ว ถ้าไม่มีธุระอะไร คุณชายเซี่ยก็กลับไปเองก่อนดีไหม จะได้ไม่ทำให้คุณผู้หญิงที่บ้านเป็นห่วง"
"อ้อ ดีครับ" เซี่ยจวิ๋นเหยาตอบ หลังจากนั้นก็มองไปที่ยวีฮวน เดินเข้าไปกระซิบบอกเธอว่า "ถ้าเขาไล่เธอออกจากบ้าน ฉันจะไปรับเธอมาอยู่ที่บ้านฉันเอง ไม่ต้องกลัวนะ"
จี้ยวี่โจวหัวเราะหึหนึ่งอย่างกะทันหัน รอยยิ้มเยือกเย็นแผ่กระจายในอากาศ
ยวีฮวนรู้สึกไม่สบายใจ หัวใจพลันกระตุกวาบ
ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกมาตลอดว่าพี่ชายที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานและดูไร้หัวใจคนนี้ ลึกลับราวกับหลุมดำไร้ก้น น่าสะพรึงกลัวเสียจริง
ตอนแรกจี้หยูถิงเองก็ดูเข้าถึงยาก แต่พอสนิทกันนิดหน่อย เธอก็เข้าใจแล้วว่าใต้เปลือกนอกที่เย็นชานั้นมีจิตใจที่ค่อนข้างเป็นมิตรซ่อนอยู่ และยังสามารถใช้อุบายออดอ้อนอ้อนเอาใจเพื่อสร้างภาพน้องสาวที่ดีในสายตาอีกฝ่ายได้