ใกล้พลบค่ำ ยวีฮวนกะเวลาออกไปข้างนอก สวมชุดกระโปรงยาวคอวีสีงาช้าง สไตล์ฝรั่งเศสอ่อนหวาน เวลาเดินชายกระโปรงพลิ้วเบา ดูมีเสน่ห์ราวนางฟ้า เป็นแบบฉบับของรักแรกสุดคลาสสิก
เพิ่งออกจากประตูโรงเรียน ก็ถูกเชิญขึ้นรถพิเศษ — ฉินอวิ๋นเหย่ส่งมาให้
การปฏิบัติที่ดีขนาดนี้ มันถูกต้องแล้วหรือ?
ไม่ใช่ว่าพระเอกค้นพบว่าเธอเป็นนางร้ายใจร้าย แล้วหลอกให้เธอไปฆ่าถลกหนังหรอกนะ... ยวีฮวนถามระบบอย่างหวาดหวั่น
จนถึงตอนนี้ นอกจากสวมบทบาทเป็นนางร้ายใจร้ายแล้ว เธอก็ไม่ได้ทำเรื่องผิดบาปอะไร เพียงแต่ความรู้สึกผิดนี้ควบคุมไม่ได้
•
ฟ้าสลัว ในช่วงเวลานี้ ดูเหมือนโลกทั้งใบถูกเคลือบด้วยฟิลเตอร์สีอบอุ่น
รถจอด คนเดินเข้าไปด้านใน
ฉินอวิ๋นเหย่ได้รับข้อความ ในวินาทีที่เงยหน้าขึ้น ก็จับจ้องไปที่เงาร่างนั้น
แสงสนธยาทั่วท้องฟ้าลำเอียงโปรยปรายลงมาที่เธอ แต่งแต้มใบหน้าด้านข้างของเธอด้วยสีสันละเอียดอ่อนงดงามราวกับภาพวาดสีน้ำมัน รองเท้าหนังเล็กๆ ก้าวเข้าไปในบาร์ที่บรรยากาศมืดสลัว ราวกับอลิซที่หลงเข้าไปในถ้ำ ไร้เดียงสาและร่าเริง
ในใจของฉินอวิ๋นเหย่สั่นไหวอย่างไร้สาเหตุ
ยวีฮวนพบพระเอก กลอกตามองไปที่ปริมาณที่เหลือในแก้ว แล้วถามราวกับกระซิบว่า "คุณเมาแล้วหรือยังคะ?"
ท่าทางของเธอตอนนี้ดูน่ารักเล็กน้อย
เหมือนในใจกำลังคิดแผนเล็กๆ แต่ปากไม่คล่อง พูดถามไปยังคนที่ตัวเองอยากจะหลอก
ฉินอวิ๋นเหย่จ้องมองเธอ ในใจสงบลงอย่างบอกไม่ถูก น้ำเสียงแหบพร่าพร้อมรอยยิ้ม "ยังเลย"
"ยังไม่เมา" ยวีฮวนรายงานข่าวให้ระบบฟัง "จะทำยังไงดี?"
"มอมเหล้าเขา!" ระบบพูดอย่างองอาจ