โรงพยาบาลเมืองหยุนไห่
ชั่วพริบตานั้น จ้าวเทียนหนานดูราวกับแก่ลงไปสิบกว่าปี
ลูกชายคนเดียวกลายเป็นคนพิการ!
แค่คิดก็รู้แล้วว่าเรื่องนี้สร้างความเจ็บปวดให้เขามากเพียงใด
“อาหโก่ว!”
“ท่านประธานจ้าว!” ชายหัวเกรียนหน้าตาดุดันเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย
จ้าวเทียนหนานถามเสียงเข้ม “เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
อาหโก่วเหลือบมองจ้าวจื่ออี้ที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนเล่าต้นสายปลายเหตุให้ฟัง
“ปัง!”
จ้าวเทียนหนานชกกำแพงอย่างแรง ก่อนจะตวาดด้วยความโกรธ “ไอ้คนที่ลงมือทำร้ายลูกชายฉันเป็นใคร?”
“ตอนนี้ยังสืบไม่พบครับ!” อาหโก่วตอบอย่างกระอักกระอ่วน
เห็นสีหน้าไม่พอใจของจ้าวเทียนหนาน เขารีบเสริมว่า “คาดว่าน่าจะเป็นบอดี้การ์ดของหลินเมี่ยวอินครับ”
“บอดี้การ์ด? คนเดียวจัดการคนเป็นสิบได้เนี่ยนะ!”
จ้าวเทียนหนานหัวเราะเย็นชา
จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง
“ฮัลโหล” เสียงของหลินผิ่นหงดังมาจากปลายสาย
จ้าวเทียนหนานไม่อ้อมค้อม ถามตรง ๆ ว่า “คนที่ทำร้ายลูกชายฉันเป็นใคร?”
“คนที่ทำร้ายลูกชายคุณเหรอ?”
หลินผิ่นหงชะงักไปเล็กน้อย
จ้าวเทียนหนานเตือนว่า “ก็ไอ้ผู้ชายเถื่อนที่อยู่กับลูกสาวคุณไง”
คราวนี้หลินผิ่นหงรู้แล้วว่าหมายถึงใคร
เขาถามเสียงเรียบ “เกิดอะไรขึ้น?”
“ยังกล้าถามฉันอีกว่าเกิดอะไรขึ้น? ลูกชายฉันถูกคนทำให้พิการอยู่หน้าบริษัทคุณ!” น้ำเสียงของจ้าวเทียนหนานเหมือนกำลังเอาเรื่อง
หลินผิ่นหงพลันไม่สบอารมณ์ “มันเกี่ยวอะไรกับฉันวะ?”