“ฉันไม่มีงานอดิเรกอะไรเป็นพิเศษหรอก สูบบุหรี่ก็เป็นหนึ่งในนั้น เลิกไม่ได้หรอก”
หลี่ฝูเซิงพูดพลางคาบบุหรี่ขึ้นมาจุดอย่างจงใจ “เพราะงั้นอย่าฝืนฉันเลย”
“นาย...”
โจวซินหมิงโมโหจนแทบคลั่ง
สวรรค์โปรด!
ทำไมฉันถึงได้มาเจอคนหน้าด้านแบบนี้ด้วย!
“เรื่องสูบบุหรี่ช่างเถอะ แต่ข้ออื่นอีกสองข้อ นายต้องทำตาม โดยเฉพาะข้อแรก ห้ามขึ้นชั้นสองตามใจชอบเด็ดขาด”
สุดท้ายโจวซินหมิงก็ยอมผ่อนปรน
หลี่ฝูเซิงสูบบุหรี่ไปสองสามที แล้วแสร้งทำเป็นครุ่นคิด
ครู่ต่อมา เขาพ่นควันเป็นวง แล้วยิ้มกล่าวว่า “ได้ อีกสองข้อฉันทำตามได้”
“ฮึ”
โจวซินหมิงส่งเสียงฮึ ก่อนจะวิ่งตึงตังกลับเข้าห้องไป
เธอกลัวว่าถ้าอยู่ต่ออีกหน่อย จะอดใจไม่ไหว ไล่ไอ้สารเลวนี่ออกจากบ้าน!
เมื่อมองตามแผ่นหลังของเธอ หลี่ฝูเซิงก็อดทอดถอนใจไม่ได้
ชีวิตของคนธรรมดานี่ ดูเหมือนจะ...
น่าสนใจไม่น้อย!
พอกลับถึงห้อง โจวซินหมิงก็ลงกลอนประตูทันที ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ไม่สิ ฝีมือของฉันจัดการหมอนั่นได้สบาย ๆ แล้วจะกลัวอะไร?”
โจวซินหมิงแค่นเสียงฮึในใจ
“ไอ้สารเลว ถ้าแกกล้าทำตัวไม่ดีละก็ เจ๊จะทำให้รู้ว่า ‘เสียใจ’ เขียนยังไง!”
เธอล้มตัวลงบนเตียง
โจวซินหมิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ส่งข้อความหาหลินเมี่ยวอิน เพื่อนสนิทของเธอ “อินอิน เธอทำอะไรอยู่?”
“เพิ่งอาบน้ำเสร็จ” หลินเมี่ยวอินตอบกลับอย่างรวดเร็ว
โจวซินหมิง: “อาบน้ำทั้งทีไม่บอกฉัน จะได้แอบดูให้เต็มตาไง! หื่น/อีโมจิ”