ลานหลังบ้าน
แสงจันทร์ซีดขาว
โลงศพสีดำตั้งนิ่งอยู่กลางลาน
ปึง!
เสียงทึบดังมาจากข้างในอีกครั้ง
โลงศพสั่นไหวเล็กน้อย
ยันต์สะกดศพทั้งสี่มุมพลิ้วตาม
แต่เส้นหมึกชาดยังคงสมบูรณ์
เก้าอาเดินไปข้างโลงศพ
ไม่ได้รีบร้อนเปิดออก
เขาเดินวนรอบโลงหนึ่งรอบก่อน
ลู่เสวียนยืนอยู่อีกด้าน
สายตาจับจ้องกลางฝาโลง
ยันต์สะกดศพที่เขาวาดเองยังคงสมบูรณ์
แม้แสงวิญญาณบนยันต์จะอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีร่องรอยเสียหาย
ตามหลักแล้ว
ท่านเหรินผู้เฒ่าน่าจะถูกสะกดไว้อย่างแน่นหนา
「อาจารย์!」
ชิวเซิงกับเหวินไฉวิ่งออกมาด้วย
ในมือเหวินไฉยังถือพู่กันอยู่
ปลายนิ้วเปื้อนหมึกไปหมด
「เกิดอะไรขึ้นอีกหรือขอรับ?」
เก้าอายกมือขึ้น
「อย่าเพิ่งเข้ามา」
ทั้งสองหยุดทันที
ปึง!
โลงศพสั่นอีกครั้ง
คราวนี้
ไอศพสีดำเส้นหนึ่งค่อย ๆ ลอยออกมาตามรอยแยกของโลง
ลู่เสวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
「ไอศพหนักกว่าเมื่อครู่อีก」
เก้าอาพยักหน้า
「ข้าก็เห็นแล้ว」
เขาล้วงยันต์แผ่นหนึ่งออกจากเอว
แปะลงบนฝาโลง
จากนั้นประกบนิ้วชี้กับนิ้วกลาง
「จงสำแดง!」
แผ่นยันต์ส่องแสงวาบขึ้นเบา ๆ
ภายในโลงพลันเงียบสงัด
แต่เพียงไม่กี่อึดใจ
ปึง!
เสียงกระแทกดังขึ้นอีกครั้ง
สีหน้าเก้าาเคร่งขรึมลงเรื่อย ๆ
「ชิวเซิง」
「ขอรับ」
「เอากล่องหมึกมา」
「เหวินไฉ เอาข้าวเหนียวมา」
「ขอรับ」
ทั้งสองรีบหันหลังไป
คราวนี้เก้าอาจึงหันมามองลู่เสวียน
「เตรียมเปิดโลง」
ลู่เสวียนพยักหน้า
หยิบกระบี่ไม้ท้อขึ้นมากุมไว้
ชิวเซิงกลับมาอย่างรวดเร็ว
เขาดีดเส้นหมึกล้อมรอบโลงอีกครั้ง
ส่วนเหวินไฉกำข้าวเหนียวไว้เต็มมือ ยืนตัวเกร็งอยู่ข้าง ๆ
「อาจารย์」
「จะเปิดจริงหรือขอรับ?」
เก้าอาเหลือบมองเขา
「กลัวก็ถอยไปยืนให้ห่าง」
เหวินไฉรีบถอยหลังไปสามก้าว
ชิวเซิงกลอกตา
「ไม่ได้เรื่อง」
「ถ้าแน่จริง เจ้าก็ไปยืนข้างหน้าเลยสิ」
「ข้ายืนก็ได้」
ทั้งสองยังทำท่าจะเถียงกันต่อ
เก้าอาถลึงตาใส่
ทั้งคู่ก็สงบปากสงบคำทันที
「เปิด」
ชิวเซิงกับลู่เสวียนจับฝาโลงคนละด้าน
แล้วออกแรงพร้อมกัน
เอี๊ยด——
ฝาโลงหนักอึ้งค่อย ๆ เคลื่อนออก
ไอศพเข้มข้นทะลักออกมาจากข้างในทันที
ฟู่!
ลมเย็นยะเยือกพัดวูบขึ้นกลางลาน
เหวินไฉตกใจจนถอยหลังไปอีกก้าว
ฝาโลงถูกเลื่อนออกจนสุด
ท่านเหรินผู้เฒ่านอนอยู่ภายใน
ดวงตาปิดสนิท
กลางหน้าผากมีแผ่นยันต์สะกดศพแปะอยู่
ร่างกายไม่ขยับเขยื้อน
ทว่าไอศพรอบกายกลับไหลวนไม่หยุดราวกับสายน้ำ
สายแล้วสายเล่า
วนรอบร่างอย่างเชื่องช้า
เก้าอาจ้องดูอยู่ครู่หนึ่ง
สีหน้าเปลี่ยนไปในทันใด
「ไอศพกำลังไหลเวียนเอง」
ชิวเซิงชะงักงัน
「หมายความว่าอย่างไร?」
「เมื่อผีดิบถูกสะกด ไอศพก็จะถูกกดไว้ด้วย」
เก้าอากล่าวเสียงเคร่ง
「ตอนนี้มันขยับไม่ได้」
「แต่ไอศพยังไหลเวียนอยู่」
「มีบางอย่างกำลังกระตุ้นมัน」
ลู่เสวียนก็จับจ้องท่านเหรินผู้เฒ่าเช่นกัน
หลังคาถาชำระกายเข้าสู่ขั้นทะลวงสู่เทพ
เขาก็ไวต่อไออัปมงคลเหล่านี้เป็นพิเศษ
ตอนนี้เมื่อเข้าใกล้
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า
ทุกครั้งที่ไอศพในร่างท่านเหรินผู้เฒ่าไหลเวียนครบหนึ่งรอบ พอผ่านบริเวณท้ายทอย มันจะเร่งความเร็วขึ้นทันที
「เก้าอา」
ลู่เสวียนยกมือขึ้น
「ตรงหลังคอ」
เก้าอาหันไปมองทันที
「ตรงไหน?」
「ต่ำลงมาจากท้ายทอยนิดหนึ่ง」
「ทุกครั้งที่ไอศพไหลไปถึงตรงนั้น มันจะเร็วขึ้นทันที」
เก้าอาไม่กังขา
เขายื่นมือไปจับคางท่านเหรินผู้เฒ่า
แล้วพลิกศีรษะศพไปด้านข้าง
ดึงคอเสื้อชุดฝังศพลง
ผิวหนังบริเวณท้ายทอยดำคล้ำ
มองเผิน ๆ ไม่เห็นความผิดปกติ
เก้าอาใช้นิ้วสองนิ้วกดลงเบา ๆ
ทันใดนั้น
มือของเขาก็ชะงัก
「ตรงนี้มีของอยู่」
ชิวเซิงขยับเข้ามาใกล้
「อะไรหรือ?」
เก้าอาไม่ตอบ
เขาชักมีดเล่มเล็กออกมาจากอกเสื้อ
นำปลายมีดไปลนเหนือเปลวเทียน
แล้วค่อย ๆ กรีดผิวหนังบริเวณท้ายทอยของท่านเหรินผู้เฒ่า
ฉึก
เลือดศพสีดำค่อย ๆ ไหลออกมา
กลิ่นคาวเหม็นเน่าปะทะจมูก
เหวินไฉรีบยกมือปิดจมูก
「เหม็นเหลือเกิน!」
เก้าอาค่อย ๆ เขี่ยบริเวณบาดแผล
ไม่นานนัก
ปลายมีดก็แตะถูกของแข็ง
กริ๊ง
เสียงนั้นแผ่วเบามาก
เก้าอาชะงักมือ
เขาสอดนิ้วสองนิ้วเข้าไปในบาดแผล
ค่อย ๆ คีบสิ่งที่อยู่ข้างในไว้
ทีละนิด
ทีละน้อย
แล้วดึงออกมา
ลู่เสวียนจ้องบาดแผลเขม็ง
ไม่นานก็เห็นโลหะสีดำคล้ำโผล่ออกมาท่อนหนึ่ง
「ตะปูหรือ?」
ชิวเซิงขมวดคิ้ว
เก้าอาไม่พูดอะไร
ยังคงดึงต่อไป
ยาวถึงสองชุ่นเต็ม ๆ
ตะปูสีดำเรียวยาวดอกหนึ่งถูกดึงออกจากท้ายทอยท่านเหรินผู้เฒ่าจนหมด
ทันทีที่ตะปูดำพ้นจากร่าง
「โฮก!」
ท่านเหรินผู้เฒ่าลืมตาโพลง!
ไอศพระเบิดออกมาอย่างเกรี้ยวกราด!
ตูม!
ยันต์สะกดศพธรรมดาสี่แผ่นที่ล้อมรอบโลงแตกกระจายพร้อมกัน
เหวินไฉร้องลั่นด้วยความตกใจ
「มาอีกแล้ว!」
ลู่เสวียนเตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว
เขาตบยันต์สะกดศพในมือลงไปทันที
ลวดลายยันต์สีทองสว่างวาบขึ้น
ตูม!
ท่านเหรินผู้เฒ่าที่เพิ่งจะลุกขึ้นถูกกระแทกกลับลงไปในโลงอย่างแรง
แผ่นไม้ก้นโลงส่งเสียงกรอบแกรบ
แทบจะถูกกระแทกทะลุ
เก้าอาถอยหลังอย่างรวดเร็วสองก้าว
ก้มมองตะปูดำในมือ
วินาทีถัดมา
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
「ไอศพอ่อนลงแล้ว」
ลู่เสวียนก็สัมผัสได้เช่นกัน
หลังจากดึงตะปูดำออกมา
ไอศพบนร่างท่านเหรินผู้เฒ่าก็อ่อนกำลังลงอย่างเห็นได้ชัด
ความรู้สึกที่ไอศพไหลเวียนเองเมื่อครู่ก็กำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
ชิวเซิงเพิ่งนึกออก
「ที่แท้เจ้าสิ่งนี้เป็นตัวก่อเรื่องหรือ?」
เก้าอาพยักหน้า
「เกือบแน่นอน」
เหวินไฉยังงุนงงอยู่บ้าง
「ใครจะว่างจนเอาตะปูยัดคอคนตายกันขอรับ?」
แววตาเก้าอาเย็นเยียบ
「ย่อมมีจุดประสงค์ของมัน」
เขาก้มมองตะปูดำในมือ
ตะปูดำสนิททั้งดอก
ผิวหยาบกระด้าง
แต่เมื่อเพ่งดูให้ดี
กลับมีลวดลายเส้นบาง ๆ สลักอยู่เต็มไปหมด
เส้นลวดลายคดเคี้ยว
อัดแน่นเป็นตาข่าย
มองเผิน ๆ คล้ายรอยที่แมลงคลานทิ้งไว้
เก้าอานำตะปูดำไปใกล้โคมไฟ
เพ่งพินิจอยู่นาน
「ข้าไม่เคยเห็นอักขระยันต์แบบนี้」
ชิวเซิงประหลาดใจ
「แม้แต่อาจารย์ก็ไม่เคยเห็นหรือขอรับ?」
เก้าอาถลึงตาใส่เขา
「วิชาอาคมใต้หล้ามีเป็นหมื่นเป็นพัน ข้าไม่เคยเห็นสักอย่างแล้วแปลกตรงไหน?」
ชิวเซิงรีบหุบปาก
ลู่เสวียนขยับเข้าไปใกล้อีกนิด
ทันทีที่เขาเข้าใกล้ตะปูดำ
หึ่ง
ตะปูดำสั่นเบา ๆ ขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ลู่เสวียนขมวดคิ้ว
เก้าอาสังเกตเห็นทันที
「เกิดอะไรขึ้น?」
「เมื่อครู่มันขยับ」
「ตะปูดอกนี้หรือ?」
「อืม」
เก้าอาหรี่ตาลง
รีบแปะยันต์สะกดสิ่งชั่วร้ายเพิ่มอีกแผ่น
แปะ
ยันต์สีเหลืองห่อหุ้มตะปูไว้
ตะปูดำก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
แต่ลู่เสวียนยังไม่ละสายตา
เมื่อครู่เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่า
ตอนตะปูดำสั่น มีไอชั่วร้ายเย็นเยียบแผ่วเบาสายหนึ่งพยายามเจาะออกมาจากข้างใน
อ่อนแรงมาก
แต่เย็นยะเยือกอย่างยิ่ง
「ของชิ้นนี้มีปัญหา」
ลู่เสวียนเอ่ย
เก้าอารับคำในลำคอ
「เก็บไว้ก่อน」
เขาหยิบกล่องไม้ใบเล็กออกมา
ใส่ตะปูดำลงไป
แล้วพันด้ายแดงรอบกล่องสองรอบ
แปะยันต์ลงไปสามแผ่นติดกัน
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย
เก้าอาก็ตรวจดูท่านเหรินผู้เฒ่าอีกครั้ง
ไอศพยังคงอยู่
ความดุร้ายก็ยังไม่หายไป
แต่สงบลงกว่าก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด
ลู่เสวียนแปะยันต์สะกดศพเพิ่มอีกแผ่น
จากนั้นจึงปิดโลงอีกครั้ง
เก้าอายืนอยู่กลางลาน
ในมือถือกล่องไม้ใบนั้น
เงียบงันอยู่นาน
ชิวเซิงขยับเข้ามาใกล้
「อาจารย์」
「ของสิ่งนี้อาจเป็นฝีมือซินแสฮวงจุ้ยที่ฝังมันไว้ก่อนหรือไม่ขอรับ?」
เก้าอาส่ายหน้า
「ก่อนฝังท่านเหรินผู้เฒ่า วันนี้ข้าตรวจศพอย่างละเอียดแล้ว」
「ท้ายทอยไม่มีบาดแผลชัดเจนเช่นนี้」
「ตะปูดอกนี้ถูกฝังเข้าไปได้ไม่นาน」
ลู่เสวียนฟังจบ
คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน
「เช่นนั้นก็ต้องมีคนลงมือกับท่านเหรินผู้เฒ่าก่อนหรือหลังยกโลงขึ้นจากหลุม」
เก้าอาพยักหน้าช้า ๆ
「และคนผู้นั้นเข้าใจเรื่องศพเป็นอย่างดี」
ลานกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง
สายลมพัดผ่านใต้ชายคา
แผ่นยันต์บนกล่องไม้ไหวเบา ๆ
ลู่เสวียนยื่นมือรับกล่องมา
อาศัยแสงโคมก้มมอง
ตะปูดำถูกห่อไว้ในยันต์สีเหลือง
มองเห็นได้เพียงส่วนเล็ก ๆ ผ่านช่องว่าง
ขณะที่เขากำลังจะคืนกล่องให้เก้าอา
สายตาก็พลันหยุดชะงัก
「เก้าอา」
「หือ?」
「ตรงนี้มีตัวอักษร」
เก้าอารีบขยับเข้ามาใกล้
「ตรงไหน?」
ลู่เสวียนแหวกยันต์สีเหลืองออกไปด้านข้างเล็กน้อย
ตรงปลายสุดของตะปูดำ
รอยสลักเล็กจิ๋วสองรอยปรากฏให้เห็น
เปลวไฟในโคมไหววูบ
แต่ตัวอักษรสองตัวนั้นกลับเห็นได้ชัดเจน
สีหน้าเก้าอาค่อย ๆ เคร่งขรึมลง
ลู่เสวียนจับจ้องตัวอักษรทั้งสอง
เอ่ยเสียงแผ่ว
「ย้อนเกิด」