“หนีไปไหน!”
เสียงของหวังหวยอันดังราวสายฟ้าฟาดเข้าใส่หูของคนผู้นั้น
ทำให้คนสุดท้ายตัวสั่นเทิ้ม
แต่ก็ไม่กล้าหันกลับมามองแม้แต่น้อย
เขารู้ดีว่าหากวิ่งหนีไม่พ้น ก็ต้องจบชีวิตอยู่ที่นี่แน่
“ไอ้สมาคมนักบู๊บ้านี่ ให้ข่าวดีๆ มา”
“ให้ข่าวปลอมมาได้ยังไงกัน!”
เสียดายที่ความคิดในใจ ไม่มีใครได้ยิน
เสียงฟ้าร้องดังสนั่นขึ้นด้านหลังทันใด
“ฉึก!”
ปลายดาบสีเขียวเข้มปรากฏออกมาจากกลางอกของเขา ก้าวเท้าของเขาช้าลง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เลือดจำนวนมากพ่นออกจากปาก
พลังปราณเลือดบนตัวดาบ ทะลวงอวัยวะภายในของเขาไปหมดแล้ว
นักบู๊ขั้นห้า เป็นขั้นที่หล่อเลี้ยงอวัยวะภายใน ตามทฤษฎีแล้ว นักบู๊ขั้นนี้อวัยวะภายในแข็งแกร่งกว่านักบู๊ทั่วไป
แต่กลับถูกหวังหวยอันฟันเฉือนจนอวัยวะภายในแหลกเหลว
“ตุบ!”
คนสุดท้ายก็ล้มลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ตายสนิท
หวังหวยอันชักกระบี่หมึกไม้ไผ่ออกมา
เขามองไปที่ตัวดาบ คมดาบยังคงเปล่งประกายเย็นเยียบ
“เป็นดาบที่ดีจริงๆ!”
“นี่มันต้องมีค่าเท่าไหร่กัน”
“ใช้แล้วเข้ากับมือยิ่งนัก เทียบกับกระบี่ลายมังกรไม่ได้เลย”
ดวงตาของหวังหวยอันเต็มไปด้วยความชื่นชอบต่อกระบี่เล่มนี้
คนที่รักดาบ เมื่อเห็นดาบดีก็ย่อมตื่นเต้น เป็นเรื่องปกติของมนุษย์
เขามองดูศพที่อยู่บนพื้น กลางอกมีรูเลือดขนาดใหญ่ เลือดไหลนอง