สุดท้าย เขาก็นำเรื่องนี้ไปบอกหวังเถิง
หวังเถิงพยักหน้า แล้วบอกว่า “ก็จริง เราเอาเงินที่ได้มาแบบเปิดเผยตรงไปตรงมานี่แหละ”
หวังหวยอันยิ้ม หวังเถิงยังหนุ่ม
หลัก ๆ แล้วคือยังมีพลังไม่พอ
แต่ตอนนี้ก็ทำได้แค่นี้
เขาพลันนึกถึงซ่งหนิงเฟิงขึ้นมา
คนนี้เป็นรองประธานสมาคมนักบู๊ ต้องรู้รายละเอียดในเรื่องนี้แน่ บังเอิญว่าเมื่อวานเขาเพิ่งได้ข้อมูลติดต่อของซ่งหนิงเฟิงมา คิดว่าลองถามความเห็นซ่งหนิงเฟิงก่อนก็น่าจะดี
อย่างไรก็ตาม จากความรู้สึกที่มี คนนี้ก็ดูเป็นคนดี
แทนที่จะแจ้งฝ่ายรักษาความสงบ สู้มอบให้สมาคมนักบู๊โดยตรงยังดีกว่า ยังไงก็เหมือนกัน ตนไม่มีทางขาดทุนอยู่แล้ว
ยังไงก็ได้ 1,000,000 แล้ว
ต่อให้คิดยังไง เขาก็คุ้ม
คิดได้ดังนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นจากกระเป๋า แล้วกดต่อสายซ่งหนิงเฟิง
อีกด้านหนึ่ง ซ่งหนิงเฟิงยังอยู่ที่สมาคมนักบู๊ ในห้องทำงานนั่งรับรองแขกอยู่คนหนึ่ง
ซ่งหนิงเฟิงจิบชาพลางเอ่ย
“ประธานหวัง ทางเราให้คนไปรับภารกิจนี้กันหลายคนแล้ว คาดว่าคงเจอไอ้ฟู่ต้าเฉียงนี่ในไม่ช้า”
ประธานหวังตอบอย่างจนใจ “ไอ้ฟู่ต้าเฉียงนี่น่ารังเกียจจริง ๆ สหพันธ์เราให้คนไปแปดคนเพื่อหาต้นเห็ดหยกไขกระดูกในหุบเขาปีศาจใบไม้พันใบที่นอกเมืองฐาน”
“กว่าจะหาจนเจอเต็มที เจ้านี่ฉวยจังหวะที่นักบู๊ขั้นห้าระดับตัวหลักของเราบาดเจ็บสาหัสหลายคน ลงมือสังหารแล้วคว้าสมบัติหนีไป”